Accepteren

Gisteren een discussie gehad met mijn vriend. Hij is Christen, ik niet. Ik heb daar totaal geen problemen mee en accepteer hem zoals hij is en denkt. Hij zegt dat hij mij en mijn manier van denken ook accepteert, maar het voelt niet zo.

Ik zie het geloof als iets wat iemand nodig heeft. Iets waarin diegene zich thuis voelt. Het eens is met de leefregels die daarbij horen. Het beter aankunnen van problemen. Het vinden van een reden waarom iets gebeurt. Misschien geeft het wel een reden van bestaan. Het waarom en waarvoor.

Het boek wat hierbij hoort zie ik als een soort richtlijn en geschiedenis boek.
Hiermee wil ik niemand zijn geloof minimaliseren of tegenspreken of wat dan ook. Dit is zoals ik het zie. En zolang mensen andere mensen geen kwaad doen en zich goed voelen in een geloof, ben ik er alleen maar voor.
Er zijn naar mijn idee ook zoveel verschillende geloven omdat we simpel weg niet allemaal hetzelfde zijn.
Wel geloof ik dat wat er bijvoorbeeld in de bijbel staat echt gebeurt is en zelfs een vooruitzicht is van wat komen gaat. Alleen waren de wonderen niet altijd wonderen en moet je soms even graven naar wat het verhaal zou kunnen betekenen.

Ik geloof namelijk dat de aarde één hele grote cyclus is, die zichzelf steeds herhaald. Alles wat hierop leeft is nodig om de aarde in leven te houden. Alles heeft zijn reden. De mens is misschien nodig om grondstoffen uit de grond te halen en te verbruiken. De aarde maakt deze aan, verbruiken wij ze niet dan zou de aarde ontploffen. Zoals bijvoorbeeld lava uit de aarde komt als het teveel wordt. Of gas wat hier en daar uit de aarde lekt. Allemaal een soort van overdrukventiel effect.

Op een gegeven moment is de aarde zo goed als op. Het ijs allemaal gesmolten, wat bijvoorbeeld weer het verhaal van de ark van Noach zou kunnen creëren. En er komt weer een ijstijd.
Iedereen is bang dat de zon op den duur explodeert maar misschien implodeert deze wel, waardoor zij minder warmte afgeeft waardoor bij ons de ijstijd kan ontstaan. Of misschien koelt ze simpel weg gewoon af waardoor er bij ons ijs ontstaat.
Deze ijstijd is nodig om alle grondstoffen weer aan te maken en het teveel aan mensen en dieren op te ruimen. In deze ijstijd kan de zon zich ook weer herstellen. En na verloop van tijd begint de hele cyclus gewoon weer opnieuw.

Wij en alles wat leeft is nodig om de aarde in leven te houden. En als wij dood gaan zijn wij gewoon weer voedsel voor de aarde.
Misschien bestaat er zelfs reïncarnatie om kennis door te geven die nodig is om deze cyclus weer te volbrengen.

Het op deze manier denken geeft mij reden genoeg tot bestaan. Ik heb hier geen geloof voor nodig.

Is dit een waterdichte theorie? Nee. Maar is het geloof een waterdichte theorie? Nee.

Waar komt deze aarde vandaan? Ze bestaat gewoon. Net zoals voor een gelovige God gewoon bestaat.

Ik accepteer dus dat mijn vriend Christen is. Ik geloof ook dat mede door zijn geloof hij zo’n geweldige man is.

Maar terwijl ik mijn gedachte deel, probeert hij alles wetenschappelijk te weerleggen of te verklaren.
En dit is waar de eigenlijke discussie over ging.

Waarom moet ik alles wetenschappelijk verklaren?
Als ik vraag om het geloof en God dan ook maar wetenschappelijk te verklaren, dan is dat ineens niet nodig omdat God iets bovennatuurlijks is.

Iets klopt hier niet.
Wetenschap mag dus wel gebruikt worden om mij mijn ongelijk aan te tonen. Maar dezelfde wetenschap hoeft bij hem niets aan te tonen.

Volgens mij heb ik ook gewoon het recht om te geloven zoals ik het zie, ook al is dit geen religie.
Net zoals iedereen het recht heeft om te geloven in waar zij zich goed bij voelen.

Niet alles wat de ander vindt hoeft verklaart te worden, we hoeven het zelfs niet met elkaar eens te zijn. Maar we kunnen toch op zijn minst proberen om elkaars denkwijze te accepteren.

Er wordt aan gewerkt

Wat ben ik aan het doen?

Aan het zoeken of ik een reden kan vinden, waarom ik me voel zoals ik me voel.
Niet dat het iets veranderd, maar misschien als ik begrijp wat er in mijn hoofd gebeurd, kan ik het beter accepteren.

Ik heb de neiging weer terug te vallen in mijn grootste fout.
Ik wil niet “ziek” zijn, dus probeer ik nu om het niet mijn leven te laten leiden.
Maar dan val ik terug in de grootste fout die ik kan maken.

Teveel doen, over mijn grenzen gaan, zodat alles alleen maar erger wordt.

Ik moet voor mezelf een reden hebben, om het beter te accepteren, ik voel me schuldig.
Het voelt alsof iedereen me aanstaart en denkt: “ Ga nou maar weer eens werken, stel je niet zo aan”.
Maar het is hoofdzakelijk ikzelf die er geen “vrede” mee kan krijgen.

Ik ben nu dus een soort van “research” aan het doen naar de hersenen, hoe deze werken, en naar de operatie, en het effect van de operatie op de hersenen.
Dit alles wil ik als een apart hoofdstuk toevoegen aan mijn blog.
Maar ja, dit gaat niet zo snel, te vermoeiend.

Ook ben ik beetje bij beetje al mijn seksuele problemen onder woorden aan het brengen. Ik weet nog niet goed of en hoe ik dat ga delen.
Ik denk namelijk dat ik ook hiermee mensen kan helpen met mijn ervaringen. Er zijn namelijk nog steeds vrouwen/meisjes die dezelfde kromme gedachten hebben over seks als ik had.

Mijn idee was dat wij vrouwen seks “horen te geven” aan een man, omdat zij het nodig hebben, ik heb het eigenlijk nooit echt gezien als iets wat ik zelf nodig heb en lekker mag vinden.
Eerst dacht ik dat ik hier de enige of laatste in was die rondliep met deze gedachten.
Niets is minder waar. Zelfs sommige jonge , moderne meisjes/vrouwen lopen met dit idee rond.
Zonde toch?

Door mijn ervaringen en gedachten hierover op te schrijven en misschien ook te delen, probeer ik het antwoord te vinden op het waarom wij er zo over denken en hoe we onszelf zover kunnen brengen, dat we er wel van kunnen genieten.

Dus…… er wordt aan gewerkt.