Afscheid

Vandaag op controle geweest bij de chirurg, die de clipping van het aneurysma via het schedelluikje heeft gedaan in november vorig jaar.

Alles was goed en alles wat ik “mankeer” hoort erbij.
Ik hoef bij hem niet meer terug te komen.

Het draaierig worden, last van het licht, misselijk worden, vermoeidheid enz. , alles hoort erbij.
Hij dacht alleen wel dat ik het misschien wat intenser heb dan anderen, “omdat ik het zo intens kan beschrijven” zei hij.
En ik moet geduld hebben en de operatie niet onderschatten. Het duurt ongeveer 1,5 jaar tot ik volledig hersteld ben, of kan zeggen wat de restverschijnselen zijn.
Ik mag ook vanaf nu mezelf wat meer gaan belasten, indien nodig, maar hij vond dat ik al goed bezig was.

Ik had ook weer een oude ervaring in een “nieuw jasje” vandaag.
Gemaaid gras, normaal ben ik hier licht allergisch voor, de lucht zorgt dan dat ik ga niesen.
Maar vandaag kwam die lucht voor het eerst sinds de operatie binnen, en dit was zo heftig, dat ik zweverig werd in mijn hoofd.

Maar dit alles maakt me wat emotioneel.

Blij dat het allemaal “normaal” is wat ik voel, blij dat het er allemaal bij hoort.

Maar het is ook een soort afsluiting van dit hoofdstuk.

Afscheid nemen van een man die toch ongeveer een jaar onderdeel is van je leven, dankzij wie je eigenlijk weer een leven hebt, is toch vreemd.
En dit afsluiten confronteert me nog maar weer eens met het feit hoeveel geluk ik heb gehad en hoe dankbaar ik mag zijn dat ik er nog ben en er “niks” aan over heb gehouden.

Ik heb dan ook al een paar traantjes weggepinkt vandaag.
Goed gevoel.

Oude ervaringen opdoen

Met het paasweekend lekker bij mijn ouders geweest.
Die hebben een woonschip/jacht, beetje aan het varen geweest, omgeving gezien.

Even ontspannen, even eruit, even niks doen, was het plan.
En dat is ook gelukt, maar wel met een grote maar.

Alles waar ik voor ging is gelukt, en dat deel heeft ook ontspannen, maar een ander deel was op.

Mijn hoofd moest weer aan alle oude ervaringen wennen.

In de loop van de ochtend gingen we varen, niks bijzonders dacht ik, ik ging in de stuurhut zitten, gezellig beetje rond kijken, genieten van de natuur.
Niet dus……..
Ik werd hartstikke misselijk, en niet zeeziek, niet van slingeren of wat dan ook, maar van alle bewegende beelden die ik had als ik naar buiten keek.
Ik ging even naar een ander vertrek, zonder uitzicht, en daar zakte het weer. Toen ik me weer ok voelde, ging ik weer naar de stuurhut, en toen begon het weer, niet zo hevig als de eerste keer, maar voelde me niet geweldig. Na 2 uur voelde ik me pas weer normaal.
Zo raar, ik vaar al bijna mijn hele leven.
De andere dag had ik nergens geen last meer van.

Diezelfde dag gingen we ook nog wat boodschappen halen.
Een vreemde supermarkt en moest zoeken naar een bepaalde soort kaas. En daar ging ik weer, draaierig, naar gevoel.
Teveel licht, teveel te zien en zoeken. Geen goede combinatie.

Het voelt alsof mijn hersenen overal opnieuw aan moeten wennen.
Het voelt alsof ik teveel impulsen binnen krijg, zodat ik overloop.
Ik dacht dat ik hier overheen was, ik had dit ook in mijn eigen omgeving een poosje geleden, daar heb ik het niet meer.
Maar het is er dus nog steeds.

Woensdag moet ik op controle bij de chirurg, toch eens vragen hoe lang dit duurt.
Misschien heeft het te maken met vermoeidheid, ik ben weer erg moe de laatste tijd.
Daarom ging ik ook lekker naar mijn ouders.

Maar ja, oude ervaringen opdoen, was weer een “nieuwe” ervaring.

De hypofyse

Inmiddels heb ik de hoofdarts in het revalidatiecentrum weer gesproken.

Al het bloedprikken is niet voor niks geweest.
Er is een verandering te zien in de hormoon waarden.

Deze arts denkt dat de hypofyse door de hersenbloeding een “opdonder” heeft gehad.
Iets wat niet veel gebeurd, maar het gebeurd wel.
Niet beschadigd, maar van slag.
De bloeding was 1,5 cm verwijderd van de hypofyse.

Voor diegene die niet weet wat de hypofyse is, even een kleine uitleg :

De hypofyse is een soort erwt van 1cm doorsnee, het is een klier die hormonen afscheid.
Hij ligt middenin het hoofd, net onder de hersenen.

De hormonen die hier worden afgescheiden reguleren o.a. :
Groei
Bloeddruk
Functies voor het geslachtsorgaan voor zowel mannen als vrouwen
Schildklier functie
De omzetting van voedsel in energie (metabolisme)
Water regelgeving in het lichaam
Waterbalans via de controle van de absorptie van water in de nieren
Temperatuurregeling
Pijnbestrijding
Is van invloed op emoties

Zeker weten doet ze het niet, maar het verklaard wel zo’n beetje alles waar ik het afgelopen jaar last van heb gehad en de dingen waar ik nog last van heb.

Goede nieuws is dat het allemaal aan het herstellen is, ik zou dus binnenkort weer “de oude” kunnen zijn. ( Misschien toch nog dat extra gewicht kwijtraken? Ha ha ha )

Yeah !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Voelt goed, liever mankeer ik natuurlijk niets.
Maar te weten dat dit het is en alles waarschijnlijk weer goed komt doet me goed.

Planning

Ik moet een planning maken.

Dit heb ik al een keer gedaan, toen ging het over wat ik allemaal moest doen op een dag.

Nu moet ik een planning maken met daarin wat goed voor me is, om de een of andere reden geeft een planning mezelf toestemming om iets te doen voor mezelf, dan mag het van mezelf.

Plannen en planning zijn voor mij in principe synoniem aan sleur.

Ik hou niet van elke dag en altijd maar weer hetzelfde doen. Ik voel me dan levenloos, nutteloos, saai.

Er is ook niets wat lang mijn aandacht houdt. Zodra ik het door heb ga ik verder. Uitdaging is dan over. Ik ben ook in heel veel dingen goed, maar niet goed genoeg, want dan gaat de spanning er al weer af.

Misschien ben ik wel rusteloos.

Misschien ook dat mijn leven daarom bestaat uit dingen die ik moet doen en de resterende tijd voor mezelf gun. Ben ik in ieder geval bezig.

Vandaag bedacht ik me dat een planning misschien ook wel rust kan brengen. Ik wilde vandaag aan het eind van de middag weg, dus gepland, en daardoor het eten al klaar gezet, zodat ik het alleen maar aan hoefde te zetten als ik thuis kwam. Bracht wel rust toen ik eenmaal weg was.

Ik denk dat het de uitdaging van geen planning hebben is.

Als ik geen planning heb en toch alles voor elkaar krijg, ben ik trots op mezelf, dat ik het toch weer geflikt heb allemaal.
Als ik dingen onthouden heb zonder agenda voelt dat goed, zeker nu is dat steeds een bewijs van dat alles nog werkt, ” ik heb er niks aan overgehouden.”

Maar door wat ik doe sta ik eigenlijk altijd onder spanning. Ik zet druk op mezelf. Laat expres mijn hoofd steeds werken. En ik neem geen tijd om voor mezelf dingen te doen, goed zijn voor mezelf.

Dit laatste probeer en doe ik wel steeds meer. En de planning voor mezelf werkt ook op een manier dat ik het mezelf dan gun, of goed vind om voor mezelf te kiezen.

Nu moet ik het alleen nog op gaan schrijven, nu onthoud ik de planning, dus weer spanning.

Rust………… dat is waar het allemaal om draait.

Misschien zit ik wel in een sleur en moet ik die juist doorbreken met een planning voor mezelf.
Niet met wat ik moet doen, maar met wat ik wil doen voor mezelf.

Hmm…………………

Ergotherapeut

Mijn ergotherapeut zou een andere benaming moeten krijgen, het zou meer mental coach of zo moeten zijn. Misschien een carrière switch Marloes?

Zij weet mijn punten te activeren , ik denk dat ik een andere patiënt voor haar ben dan andere patiënten. Whahahaha, hoor mij, ik heb niet echt beperkingen, maar toch ben ik beperkt.

Ik ben een woordenzever. Ik denk niet eens dat dat woord bestaat.

Je kan tegen mij heel veel vertellen, ik luister, soms lijkt het zelfs alsof ik het niet allemaal mee krijg, en dan later komen alle woorden langs. Dit kan dezelfde dag zijn of dagen later. Ik denk zelfs dat ik dit doe tot op zekere hoogte met iemands uitdrukking en houding. Misschien is het wel analyseren wat ik doe , ha ha ha.

Maar met wat iemand tegen me zegt, heb ik dat heel erg. Ik weet dat ik dit doe, maar ik doe dit niet bewust.

En de ene mens heeft deze werking veel meer op me dan de ander.

En Marloes is er zo een, alles wat ze zegt passeert de revue, en dan doe ik eigenlijk niet veel bijzonders, ik denk gewoon terug aan wat ze zei en wat we besproken hebben, wat ik antwoordde, en dan opeens komen er woorden uit, waar ik vervolgens over verder moet denken.

Soms word ik zelfs boos over hoe ze deed of over wat ze zei, maar dat is allemaal goed.

En ik denk dat ik anders reageer dan anderen. Ik kan niet zomaar iets doen omdat iemand dat zegt, ook al heeft diegene ervoor geleerd. Ik moet het waarom begrijpen en een reden hebben om iets te doen. En als ik dan raad opvolg zonder erover na te denken, dan denk ik wel weer na over het resultaat.

Misschien is dat wel waarom ze me altijd weer weet te activeren, ze is de enige die me echt “opdrachten” geeft, dus moet ik wel nadenken over alles.
Niet dat ik de opdrachten uitvoer zoals ze zou willen geloof ik, ik doe het op mijn manier denk ik.

Toch is er iets wat Marloes met me doet, iets waardoor ze me activeert, en ik ben haar hier zeer dankbaar voor.

Mijn mental coach.

Mijn kader

Iemand zei gisteren tegen me dat ik misschien eens meer buiten “mijn kader” moet treden. (Misschien was ik daar al aan begonnen met mijn bijna one night stand, ha ha ha )

Maar wat is “mijn kader”.

Mijn kader is mijn veilige leven, mijn geregelde leven.

Heel mijn leven doe ik eerst dingen die moeten, en de tijd die over is, is voor mezelf. Dan mag ik pas leuke dingen doen, als al de “moet dingen” zijn gedaan.
En dan moet ik nu alles omdraaien, eerst mezelf en dan wat moet.

En wat krijgen we dan? Een overgangsfase LOL

Wat ik heel de dag aan het doen ben nu is, iets wat ik moet doen en dan weer een A4 tje vol schrijven. En leuk dat ik het vind !!!!!!!!!

Mijn hoofd draait op volle toeren, tot dat het instort natuurlijk, maar dat zien we dan wel. Ik barst van de inspiratie, ik denk dat ik over elk onderwerp wel wat kan bedenken.
Sommige zullen het “creatief” noemen, ik noem het “mijn rare hoofd”.

Stap eens buiten je kader zegt ze dan……..

Geweldig mens trouwens, op de een of andere manier weet ze me altijd weer te triggeren. Ik weet wel dat ze daar voor geleerd heeft, maar toch, het voelt goed, er is een soort klik.

Maar alles wat ik de laatste jaren aan het doen ben is eigenlijk al buiten mijn kader.

Depressief geweest……………….. behoorlijk buiten mijn kader, depressief , therapeuten en alles wat daarbij hoorde was voor “softies”, niet voor mij, ik loste alles zelf wel op.

Bij mijn man weg……………… behoorlijk buiten mijn kader. Voor mezelf gekozen, behoorlijk buiten mijn kader.

Allemaal papieren gehaald, in record tempo denk ik, maar daardoor wel een baan. Behoorlijk buiten mijn kader, 20 jaar huisvrouw en moeder geweest. Nooit echt voor mezelf gezorgd.

Al meer dan een jaar ziek, niet dat ik dit zelf kon kiezen, maar behoorlijk buiten mijn kader, ik was nooit ziek en als ik wel ziek was ging ik gewoon door. Nu staat de rem erop. En het moeilijkste is om die er gereduceerd op te houden, anders gaat het weer fout.

Misschien dat ik het moet verdelen in mijn interne en externe kader.

Alles tot nu toe is mijn externe kader. De buiten grenzen van mezelf. Alles om me heen. Het begin. Vanaf nu , (of vanaf de bijna one night stand ha ha ha) , is mijn interne kader.

“Mijn kader” hmm………….