Geluk

Parksluis

Nu bijna twee jaar geleden lag ik in het Erasmus MC.
Als je er slecht genoeg aan toe was had je op ‘mijn’ afdeling uitzicht op de sluis. Des te slechter je je voelde ,des te beter het uitzicht schijnbaar, want later toen ik er wel van zou kunnen genieten had ik uitzicht op een zijvleugel van hetzelfde ziekenhuis.
Nu werk ik op die sluis en staar licht aangedaan uit het raam met als uitzicht het Erasmus MC. Lees verder

Advertenties

Normaal

Ik heb steeds de neiging om me te verontschuldigen voor het te lang niet schrijven. Maar dat ga ik dus niet doen want:
‘Oh ja, het is mijn blog’, ik kan schrijven wat en wanneer ik wil.

Vandaag voel ik me weer eens ‘normaal’, ik herken mezelf weer in bepaalde mate. Ik kan weer wat langer mijn ding doen en ik heb er ook weer zin in.
Lees verder

Accepteren

Gisteren een discussie gehad met mijn vriend. Hij is Christen, ik niet. Ik heb daar totaal geen problemen mee en accepteer hem zoals hij is en denkt. Hij zegt dat hij mij en mijn manier van denken ook accepteert, maar het voelt niet zo.

Ik zie het geloof als iets wat iemand nodig heeft. Iets waarin diegene zich thuis voelt. Het eens is met de leefregels die daarbij horen. Het beter aankunnen van problemen. Het vinden van een reden waarom iets gebeurt. Misschien geeft het wel een reden van bestaan. Het waarom en waarvoor.

Het boek wat hierbij hoort zie ik als een soort richtlijn en geschiedenis boek.
Hiermee wil ik niemand zijn geloof minimaliseren of tegenspreken of wat dan ook. Dit is zoals ik het zie. En zolang mensen andere mensen geen kwaad doen en zich goed voelen in een geloof, ben ik er alleen maar voor.
Er zijn naar mijn idee ook zoveel verschillende geloven omdat we simpel weg niet allemaal hetzelfde zijn.
Wel geloof ik dat wat er bijvoorbeeld in de bijbel staat echt gebeurt is en zelfs een vooruitzicht is van wat komen gaat. Alleen waren de wonderen niet altijd wonderen en moet je soms even graven naar wat het verhaal zou kunnen betekenen.

Ik geloof namelijk dat de aarde één hele grote cyclus is, die zichzelf steeds herhaald. Alles wat hierop leeft is nodig om de aarde in leven te houden. Alles heeft zijn reden. De mens is misschien nodig om grondstoffen uit de grond te halen en te verbruiken. De aarde maakt deze aan, verbruiken wij ze niet dan zou de aarde ontploffen. Zoals bijvoorbeeld lava uit de aarde komt als het teveel wordt. Of gas wat hier en daar uit de aarde lekt. Allemaal een soort van overdrukventiel effect.

Op een gegeven moment is de aarde zo goed als op. Het ijs allemaal gesmolten, wat bijvoorbeeld weer het verhaal van de ark van Noach zou kunnen creëren. En er komt weer een ijstijd.
Iedereen is bang dat de zon op den duur explodeert maar misschien implodeert deze wel, waardoor zij minder warmte afgeeft waardoor bij ons de ijstijd kan ontstaan. Of misschien koelt ze simpel weg gewoon af waardoor er bij ons ijs ontstaat.
Deze ijstijd is nodig om alle grondstoffen weer aan te maken en het teveel aan mensen en dieren op te ruimen. In deze ijstijd kan de zon zich ook weer herstellen. En na verloop van tijd begint de hele cyclus gewoon weer opnieuw.

Wij en alles wat leeft is nodig om de aarde in leven te houden. En als wij dood gaan zijn wij gewoon weer voedsel voor de aarde.
Misschien bestaat er zelfs reïncarnatie om kennis door te geven die nodig is om deze cyclus weer te volbrengen.

Het op deze manier denken geeft mij reden genoeg tot bestaan. Ik heb hier geen geloof voor nodig.

Is dit een waterdichte theorie? Nee. Maar is het geloof een waterdichte theorie? Nee.

Waar komt deze aarde vandaan? Ze bestaat gewoon. Net zoals voor een gelovige God gewoon bestaat.

Ik accepteer dus dat mijn vriend Christen is. Ik geloof ook dat mede door zijn geloof hij zo’n geweldige man is.

Maar terwijl ik mijn gedachte deel, probeert hij alles wetenschappelijk te weerleggen of te verklaren.
En dit is waar de eigenlijke discussie over ging.

Waarom moet ik alles wetenschappelijk verklaren?
Als ik vraag om het geloof en God dan ook maar wetenschappelijk te verklaren, dan is dat ineens niet nodig omdat God iets bovennatuurlijks is.

Iets klopt hier niet.
Wetenschap mag dus wel gebruikt worden om mij mijn ongelijk aan te tonen. Maar dezelfde wetenschap hoeft bij hem niets aan te tonen.

Volgens mij heb ik ook gewoon het recht om te geloven zoals ik het zie, ook al is dit geen religie.
Net zoals iedereen het recht heeft om te geloven in waar zij zich goed bij voelen.

Niet alles wat de ander vindt hoeft verklaart te worden, we hoeven het zelfs niet met elkaar eens te zijn. Maar we kunnen toch op zijn minst proberen om elkaars denkwijze te accepteren.

Wat ik denk dat er aan de hand is al die tijd

Het begint met een hersenbloeding, 14 feb 2013.
Hierdoor ging mijn lichaam in overlevingsmodus. Alles wat het lichaam kan gebruiken om te herstellen, wordt gebruikt.
Eerst eet het vetreserves op, die had ik niet veel, dus was het spierweefsel al snel aan de beurt.
In die 2 weken in het ziekenhuis ging dit razend snel, ik kom thuis zo mager als een lat en zeer verzwakt.

Het lichaam blijft in die overlevingsmodus.
Het lichaam gaat eigenlijk een soort van “schranzen” om alles wat het maar kan vinden, op te slaan.
Hierdoor ben ik in korte tijd zoveel aangekomen.
Ik zag ook gewoon de vetbobbeltjes onder mijn huid, pijnlijke harde schijven onder mijn huid.
Na enige tijd werd dit aankomen minder, maar het heeft zeker een jaar geduurd voor het zich stabiliseerde.

Misschien dat de arts gelijk heeft dat de hypofyse is geraakt bij de bloeding, maar misschien zijn die schildklierhormonen en groeihormonen ( hiervan was de bloedwaarde wat afwijkend) juist wel onderdeel van dit overlevingsmechanisme, alles overuren laten maken om groei in energievoorraad te bevorderen.

Tegelijkertijd gaat er een afvoer proces aan de gang.

Het afwijkende gedrag in mijn plassen begon al in het ziekenhuis.
Dagen bijna niet plassen en dan weer een paar dagen volop. Tijdens die dagen dat ik niet goed plaste werden die harde schijven in mijn huid meer.
Misschien wel een soort strijd tussen overlevingsmodus en afvoer. De één wil alles houden, de ander wil alles kwijt.

Vreemde ontlasting , eigenlijk een soortgelijk verhaal.

Toen het plassen weer normaal werd, begon het overmatige zweten, ook een vorm van afvoer van afvalstoffen.

Tijdens dit proces van afvoeren naar buiten toe, is er van binnen ook een afvoer verhaal bezig.

Vervuild hersenvocht dat via de ruggengraat wordt afgevoerd en vervolgens het lichaam in gaat om verder afgevoerd te worden.
Omdat ik al bindweefselgroei heb aan mijn SI gewricht, wordt dit mijn zwakke plek. De afvalstoffen hebben bij dat SI gewricht eigenlijk te weinig ruimte om te passeren, waardoor er zenuwen knel komen , die vreselijke pijn veroorzaken.
In het begin zo erg, ook vanwege de grote hoeveelheid afval die afgevoerd wordt, dat ik nauwelijks kan lopen.
Nu wordt het afval minder, de pijn is ook minder, maar nog wel zo aanwezig dat ik stijf ben in mijn rug en dat er pijnscheuten mijn been in schieten.
Dit alles is nu redelijk aan het stabiliseren.

Ik zie weer spieren verschijnen, het vet wordt minder, het plassen is weer normaal, ontlasting is weer normaal en het zweten wordt minder.
Mijn rug is de ene keer meer dan de andere keer, soms zijn er zelfs dagen dat ik geen pijn heb, maar die dagen heb ik nog niet veel.

Het lichaam is al die tijd ook moe geweest omdat het zo verzwakt was.
Niet veel spierweefsel meer , maar wel aankomen in gewicht, is zwaar en vermoeiend.
Al die processen die aan de gang zijn, zijn ook vermoeiend.
Het zo lang moeten wachten op een operatie werkt ook niet echt mee.

Je kan het ook niet even uitschakelen, het lichaam gaat gewoon door met helen, of je nou moe bent of niet.

Terwijl dit alles aan de gang is, gaat er door de operatie eind november een tweede proces aan de gang.
Het wordt dus dubbel op vanaf dat moment.
In plaats van alleen het lichaam dat aan het helen/afvoeren is, komt nu het helen van mijn hersenen erbij, een nog veel vermoeiender proces.

Volgende keer meer daarover.

Oude ervaringen opdoen

Met het paasweekend lekker bij mijn ouders geweest.
Die hebben een woonschip/jacht, beetje aan het varen geweest, omgeving gezien.

Even ontspannen, even eruit, even niks doen, was het plan.
En dat is ook gelukt, maar wel met een grote maar.

Alles waar ik voor ging is gelukt, en dat deel heeft ook ontspannen, maar een ander deel was op.

Mijn hoofd moest weer aan alle oude ervaringen wennen.

In de loop van de ochtend gingen we varen, niks bijzonders dacht ik, ik ging in de stuurhut zitten, gezellig beetje rond kijken, genieten van de natuur.
Niet dus……..
Ik werd hartstikke misselijk, en niet zeeziek, niet van slingeren of wat dan ook, maar van alle bewegende beelden die ik had als ik naar buiten keek.
Ik ging even naar een ander vertrek, zonder uitzicht, en daar zakte het weer. Toen ik me weer ok voelde, ging ik weer naar de stuurhut, en toen begon het weer, niet zo hevig als de eerste keer, maar voelde me niet geweldig. Na 2 uur voelde ik me pas weer normaal.
Zo raar, ik vaar al bijna mijn hele leven.
De andere dag had ik nergens geen last meer van.

Diezelfde dag gingen we ook nog wat boodschappen halen.
Een vreemde supermarkt en moest zoeken naar een bepaalde soort kaas. En daar ging ik weer, draaierig, naar gevoel.
Teveel licht, teveel te zien en zoeken. Geen goede combinatie.

Het voelt alsof mijn hersenen overal opnieuw aan moeten wennen.
Het voelt alsof ik teveel impulsen binnen krijg, zodat ik overloop.
Ik dacht dat ik hier overheen was, ik had dit ook in mijn eigen omgeving een poosje geleden, daar heb ik het niet meer.
Maar het is er dus nog steeds.

Woensdag moet ik op controle bij de chirurg, toch eens vragen hoe lang dit duurt.
Misschien heeft het te maken met vermoeidheid, ik ben weer erg moe de laatste tijd.
Daarom ging ik ook lekker naar mijn ouders.

Maar ja, oude ervaringen opdoen, was weer een “nieuwe” ervaring.

Hoofdpijn

Laatste paar dagen veel hoofdpijn gehad.

Ik ben erg moe de laatste tijd, teveel met mijn hoofd bezig. Lichamelijk doe ik gewoon netjes wat me geleerd is bij het revalidatiecentrum, en ik moet zeggen dat dat allemaal ook makkelijker gaat, dus we gaan vooruit.

Maar geestelijk heb ik het zwaar, kan ik toch weer merken dat het nog niet helemaal ok is daarboven.

Dit blog opstarten vroeg veel energie van me, en nu ben ik ook alles nog aan het vertalen in het Engels.

Ik ga weer te laat naar bed, het oude patroon sluipt er toch weer in, en ik kan het gewoon niet meer doen op de oude manier.

Hoe vroeg of laat ik ook naar bed ga, ik word op dezelfde tijd wakker, dus te laat naar bed resulteert in korte nachten, die nachten heb ik juist zo hard nodig voor het herstel van mijn hersenen.

Maar ik voel me bijna “normaal” de laatste tijd, en dan sluipen de oude gewoonten er zo makkelijk weer in.

En toch ben ik ook blij met de hoofdpijn.

Ten eerste, omdat ik denk dat de hoofdpijn een “teken” is dat ik het niet goed doe. Dus mijn lichaam waarschuwt me.

En ten tweede, omdat ik weer hoofdpijn kan hebben zonder bang te worden.

Voor dit alles, had ik altijd veel hoofdpijn, ook migraine.

Sinds de hersenbloeding heb ik nog maar zelden hoofdpijn gehad, maar als ik het had werd ik vreselijk bang, ik zat eigenlijk te wachten op het moment dat het zo erg werd dat ik naar het ziekenhuis moest.

Wat natuurlijk niet gebeurde, maar de pijn die ik die dag te verduren heb gehad, is bijna ondragelijk, het is eigenlijk niet te doen. En ik gebruik de woorden “bijna” en “eigenlijk”, omdat ik het toch heb gedaan die dag.

Maar die dag en die pijn heeft me zoveel angst voor hoofdpijn bezorgd, dat ik bijna in paniek raakte als ik hoofdpijn kreeg.

Nu, na meer dan een jaar na de hersenbloeding, kan ik eindelijk weer “gewoon” hoofdpijn hebben.

De hoofdpijn, deze keer , was voor mij weer een stapje vooruit.

Roken

Ik ben zo’n zeurende ex-roker.
Half dan, ik zeur alleen thuis, alle drie mijn kinderen roken.
Ik ga nog gewoon naar het café en vrienden waar gerookt wordt, ik heb er ook eigenlijk geen last van.

Vorig jaar waren ze allemaal even gestopt, maar ik geloof dat de spanning van mijn operatie teveel werd en ze zijn weer begonnen.

Vorig jaar het huis geverfd, tussen de hersenbloeding en operatie door, soort bezigheidstherapie denk ik, ik werd gek van dat wachten op de operatie.
Het meeste heeft H. gedaan, ik kon het helemaal niet.

Lekker schoon, fris huis, wordt nu weer verpest met dat roken.
Mijn kleren stinken.
Ze stinken uit d’r mond.

Zulk soort dingen zeur ik over.

Ik ben nu meer dan een jaar gestopt, ik ga ook niet meer beginnen, maar soms bekruipt me dat gevoel van, “lekker een sigaret”, nog steeds.
24 jaar heb ik gerookt.

Achteraf zelfs blij dat ik gerookt heb.
Ik weet het, dit klinkt stom.

Maar de hersenbloeding, bij mij, komt door een aangeboren afwijking, ik ben geboren met die slechte plekken in mijn aderen, door het roken is het moment van barsten versneld.

Dus hersenbloeding op mijn 46ste.
Daardoor een andere slechte ader ontdekt, die ook op springen stond.
Daar moest ik aan geopereerd worden, vrij zware operatie via een luikje in mijn schedel.
Dat springen kon elk moment gebeuren, maar kon ook over 10 jaar pas plaats vinden.

Maar wat gebeurt er als je zo’n operatie nodig hebt?

Ze kijken naar de levensverwachting van de persoon.

Ben je dus 46, dan heb je nog een heel leven voor je, en kom je in aanmerking voor de operatie.

Had ik nou 66 geweest bijvoorbeeld, dan had ik waarschijnlijk toch over 10 jaar overleden, dus kan je net zo goed die bloeding krijgen, geen operatie dus.

Ik draaide nu al aardig door van 10 maanden wachten met een tijdbom in mijn hoofd.
Ik denk dat je me bij 10 jaar met een tijdbom in mijn hoofd op had kunnen laten sluiten.

Bizar eigenlijk hè.
Roken heeft me in zekere zin gered.