Muur

Eens in de zoveel tijd gebeurt het weer.

Eén van ons merkt  verandering in de ander  en meteen gaan de verdedigingsmuren op.
De ander denkt/voelt vervolgens hetzelfde en bouwt zijn/haar muren op.

Goede metselaars zijn we.

Het lastige hieraan is dat we soms zelf niet in de gaten hebben dat we het weer aan het doen zijn, het gaat zo automatisch.
Soms komen we er pas na een paar dagen achter.
En als ze er dan eenmaal staan is het ook best lastig om ze weer te laten zakken.

Vaak is het gewoon dat we moe zijn. Dat ‘laat me ff met rust’ gevoel.
Maar we laten elkaar dan zo met rust , dat Trump bijna jaloers wordt op onze muur.

Waarom komt altijd weer die angst naar boven?
De angst om pijn gedaan te worden.

Het zou toch veel makkelijker zijn als, no matter what, dat oergevoel van  ‘houden van’ de boventoon blijft voeren en niet de angst.
Waarom kunnen we niet gewoon denken; ‘Wat de reden ook is van deze verandering, het heeft in ieder geval niets met mij te maken’.

Ik geloof wel dat de muren steeds minder hoog worden. :)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s