Recht tot zeuren

Poosje terug was ik op een ouderavond.
De eerste keer dat ik een ouderavond interessant vond geloof ik. Niet dat dit er toe doet nu. Ik vroeg me alleen even af of dit feitje iets zegt over mij of over de ouderavonden die ik tot nu toe bezocht heb. Maar zoals ik al zei, ‘dit doet er nu niet toe’.

Er werd een voorbeeld gegeven over een jongen die elke maand wel een keer ziek is en daar zelf natuurlijk niets aan kon doen. De mentor had toen tegen hem gezegd, ‘dan zorg je niet goed voor jezelf’.
Ik dacht toen direct, ‘Waar zijn die ouders?’

Zorgen die ouders niet goed voor hun kind?
Wanneer houdt dit zorgen eigenlijk op?
Heb ik die van mij wel geleerd om voor zichzelf te zorgen?
En als je ze dat dan al hebt geleerd, doen ze er ook wat mee?
Willen ze wel leven zoals jij het ze geleerd hebt?

Ik kwam al gauw tot de conclusie dat dit alles onder de noemer ‘zeuren’ valt. Zo noemen mijn kinderen het in ieder geval.

Niet dat ik me daar wat van aantrek.
Ik ben een vrouw. Per definitie zeur ik toch al en dan ben ik ook nog moeder en hiervoor geldt eigenlijk hetzelfde. Of ik nou wel of niet zeur, ik zeur.
Het wil in ieder geval zeggen dat ik om je geef en dat je er toe doet.

Eigenlijk heb ik dus gewoon dubbel recht tot zeuren, zodat ze in ieder geval van mij hebben geleerd om voor zichzelf te zorgen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s