Me, myself and (MR)I

‘Bent u claustrofobisch?’ ‘nee’.
Dit was één van de vragen met mijn antwoord van de vragenlijst voor de MRI scan.

‘In principe niet maar……..’
Je kunt niet invullen dat je niet bang bent in een klein kamertje , maar dat je niet in een smalle grot kruipt.
Dat je niet bang bent onder de douche maar toch de voorkeur geeft aan een ruim bad.
Ik ben niet bang in liften, treinen, vliegtuigen of wat dan ook.
Je kunt niet invullen dat je het antwoord eigenlijk niet weet want niet elke kleine ruimte is beangstigend.

‘Gaat u maar liggen, met uw hoofd in dat plastic bakje graag’. Oor pluggen in, kussentjes aan de zijkant zodat mijn hoofd klem in het bakje zat ( ik mocht dus duidelijk niet bewegen), alvast contrast vloeistof aansluiten op mijn infuus, alarmknop/bal in mijn hand. Tot dusver gaat het dus nog steeds goed met me. Ik denk nog bij mezelf ‘nu rustig blijven ademen en net doen of je gaat slapen’.
Dan zetten ze ineens een soort frame over mijn hoofd, wat weer aansluit op dat plastic bakje. Hmm, dit vind ik wat minder. Ik krijg wat gedachten aan de film ‘Silence of the lambs’ maar vooruit, ik kan dit. Gewoon rustig blijven.

Vijf minuten lig ik al in die tunnel en ik ben hartstikke rustig. Dan ineens vragen ze me of mijn gebit vast zit. ‘Ja dat zit vast, geplakt’. Ik weet dat ze het vragen vanwege metalen delen die een ‘click’ gebit heeft , maar toch. Ineens beeld ik me in dat ik mijn gebit uit moet doen in die tunnel, iets wat niet gaat omdat die tunnel veel te krap is om überhaupt met mijn hand mijn mond te bereiken en dan zit daar nog dat frame, ik realiseer me ineens dat ik geen kant op kan.
Ineens gaat het loos. Hartkloppingen, zweten, benauwd gevoel en huilen. Ik raak compleet in paniek, knijp die alarmknop helemaal plat, ik moet eruit.

Nog steeds geloof ik niet dat ik voldoe aan wat men noemt claustrofobisch zijn. Ik denk meer dat het controle is. Als ik zelf hoe dan ook die tunnel in geval van nood open kan doen, zou ik helemaal niet in paniek zijn denk ik. Nu was ik afhankelijk van anderen en die gedachte stond mij niet aan.

Eigenlijk doet het er ook niet toe. Sinds dit gebeurt is voel ik me weer sterker dan ervoor. Ik kwam voor mezelf op. Ik gaf mijn grens aan. Ik weet nu dat zelfs al ben ik in paniek, ik nog steeds voor mezelf op kom en ik nog steeds de juiste keuzes maak. Ik schaam me niet voor wat er is gebeurt. Ik ben er alleen maar weer sterker door geworden.

Advertenties

One thought on “Me, myself and (MR)I

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s