Geluk

Parksluis

Nu bijna twee jaar geleden lag ik in het Erasmus MC.
Als je er slecht genoeg aan toe was had je op ‘mijn’ afdeling uitzicht op de sluis. Des te slechter je je voelde ,des te beter het uitzicht schijnbaar, want later toen ik er wel van zou kunnen genieten had ik uitzicht op een zijvleugel van hetzelfde ziekenhuis.
Nu werk ik op die sluis en staar licht aangedaan uit het raam met als uitzicht het Erasmus MC.

Vreemd dat ik dat plaatje, aangevuld met één van mijn collega’s in uniform die tijdens het spitsuur even op visite kwam, nog steeds in mijn hoofd heb.
Vreemd omdat ik me eigenlijk niet veel meer van die eerste week in het ziekenhuis herinner.

Onder invloed van morfine, gemixt met nog wat andere pijnstillers, zag ik lakens dansen en zat ik ongegeneerd smakkend te eten terwijl de dokter een serieus verhaal stond te vertellen over mij. (Normaal gesproken heb ik een hekel aan mensen die smakken vanwege het geluid wat hierbij geproduceerd wordt.)
Alles ging geheel aan me voorbij, ik zag dingen die anderen niet zagen, ik had geen flauw idee dat ik er ernstig aan toe was en me druk maken over hoe ik me moest gedragen deed ik al helemaal niet.

Maar dat plaatje zit nog steeds in mijn hoofd.
Waarom weet ik niet.
Misschien was dat het enige heldere moment wat ik had die week. Misschien omdat alle mensen die op bezoek kwamen me aan mijn uitzicht herinnerde.
Heel misschien herinner ik het me alleen maar om mezelf eraan te herinneren hoeveel geluk ik heb gehad.

Advertenties

3 thoughts on “Geluk

  1. Frappant, ik was net van plan om je te schrijven om te vragen waarom je al zolang niet schreef…en zie hier. Soms…zijn het “vreemde” dingen waar je je gelukkig over kunt voelen. Je vindt dat je geluk hebt gehad, terwijl het zwaar klote is wat je hebt meegemaakt. Mijn moeder (jaar na chemos, bestralingen en bortsverwijdering) zegt wel eens met zo’n vreemd stemmetje “wat heb ik toch geluk gehad hè”. Er is een hoop geluksgevoel te vinden in de gedachte hoe het zoveel slechter kan. Dikke knuffel

    Liked by 1 persoon

    • Dank je voor je reactie. Zelf ben je ook een tijdje weggeweest :)

      Niet echt een reden en misschien wel heel veel redenen :)
      Ik ben weer gaan werken, dat is de hoofdreden. En dat was de eerste paar maanden zo vermoeiend dat ik daar even genoeg aan had.
      Als je moe bent is alles even bluhhhhhh, dus ik had gewoon ook geen zin in schrijven, geen zin in andermans problemen te lezen, geen inspiratie, gewoon even geen zin in wat dan ook.
      Wel heb ik het schilderen weer opgepakt, op de een of andere reden vond ik daar wel ontspanning in.
      Of ik nu weer ga schrijven in de hoeveelheid als voorheen weet ik niet. Ik heb nu weer een leven, niet meer zoveel op de bank achter mijn laptop, dus we zien wel.
      Het belangrijkste is dat het goed met me gaat en ik dingen doe waar ik zin in heb.

      En op de rest van je reactie wil ik zeggen.
      Bedenken hoeveel geluk je hebt gehad, maakt ook dat je je gelukkig voelt. En ik vind ook echt dat ik geluk heb gehad.
      Bedenken hoe klote alles was, maakt ook dat je je klote voelt. En dit laatste heb ik nou wel genoeg van gehad en bereik je ook niets mee. Mensen zat die maar door blijven zeveren over hoe erg het wel niet was. ‘Was’ is verleden tijd, ik heb geen zin om in het verleden te leven :)

      Dikke knuffel terug xxx

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s