Stap voor stap

De voor laatste keer schreef ik dat er nog weinig hoop was.
Inmiddels is H. hier. Zijn problemen zijn niet opgelost maar we zijn in ieder geval weer samen.
‘One thing at a time’ is wat hij steeds zegt. En hij heeft gelijk, stap voor stap komen we er wel.

Medicijnen voor mijn trage schildklier worden stap voor stap afgestemd en dat gaat zo goed dat de waarden bijna perfect zijn.

Mijn conditie en kracht gaan nog steeds stap voor stap vooruit door 2 keer in de week naar fitness te gaan.

En de grootste stap die ik gemaakt heb is dat ik weer aan het werk ben. HEERLIJK !

Nu in mijn 2e week. En het voelt alsof ik er weer bij de levenden hoor.

Met H. thuis kan ik me ook volledig concentreren op mijn werk. Het is toch weer een andere vermoeidheid, onregelmatige tijden en zelfs de sociale contacten (praten) kan best vermoeiend zijn. En als dan thuis alles gedaan is en ik alleen maar aan mezelf hoef te denken heb ik toch zeker niets te klagen.

Ik voel me goed. Goed voelen voelt bijna eng en onwerkelijk maar ik ben er zo blij mee!

Advertenties

We zien wel

Tijdje niet geschreven, ik had er gewoon even geen zin in.

Jaren lang is mijn schrijven verbonden geweest met ziek zijn en ziek ben ik niet meer. Ik was ook bang dat mijn schrijven niet interessant genoeg meer zou zijn nu ik niet meer ziek ben. Maar ik schrijf niet om interessant te zijn. Ik schrijf omdat ik het leuk vind en het ‘nodig’ heb. Lees verder