Al het andere goede nieuws

De dag nadat ik bij de huisarts ben geweest ben ik bij mijn ouders langs geweest. Het laatste half jaar kon dit alleen maar als ik mee kon rijden met mijn zus of als mijn ouders me op kwamen halen.
Veel leuker nu ik zelf weer kan kiezen wanneer ik wil gaan en niet zo afhankelijk meer ben.
Mijn dochter besloot een halve vrije dag te nemen en met me mee te gaan, gezellig.

Met mijn ouders ging het goed. Mijn moeder had, net een paar uur voordat ik op visite kwam, een ooglidcorrectie ondergaan, dus ze zag er wat “anders” uit maar het ging goed met haar.
Familiekwaal geloof ik , in de loop der jaren wordt het boven ooglid teveel en wordt je wimper in je oog “gedrukt”, mijn oma had het, mijn moeder, en ik denk dat ik later ook nog onder het mes moet.

De dag daarna ben ik voor de laatste keer naar revalidatie geweest, ik blijf nog wel onder controle van de hoofdarts, maar de rest is klaar, nu moet ik het zelf doen.
Gemengde gevoelens heb ik hierover, blij want het is toch weer een stap in de goede richting, verdrietig omdat ik toch meer dan vier maanden daar naartoe ben geweest, banden met mensen heb opgebouwd, eigenlijk nog niet helemaal klaar ben en toch ineens is het over.
Ik kreeg het advies om het ook te zien als een soort afscheid, en dat heb ik ook gedaan.
Voordat ik dit advies kreeg, was ik in de pauze al aan het tafeltje gaan zitten waar H. en ik de eerste dag zaten, hetzelfde besteld als altijd en ik keek ook al rond met het idee dat het de laatste keer was.
Mensen gedag gezegd die ik al die maanden gezien had, echt afscheid genomen.
Bepaalde mensen voelden meer als vriend dan therapeut, ik heb daar veel geleerd.

De dag daarna had ik s’ochtends een afspraak met de UWV. De arts daar wilde weten hoe het ging met me.
We hebben een goed gesprek gehad en het gesprek beëindigt met dat ik nog 2 maanden de tijd krijg om mijn belastbaarheid te vergroten onder begeleiding van een arts door middel van fitness, zwemmen enz. op kosten van de UWV.
Eigenlijk pakken ze dus op waar het revalidatiecentrum is geëindigd.
Ook het ontdekken van de oorontsteking zien ze als een positieve factor in het hele verhaal, ze gaan er net als ik vanuit dat ik mezelf snel beter ga voelen.
Dus binnen nu en 2 maanden kan ik weer aan het werk. YEAHHHHHH !!!!!!!!!!!!

S ’middags ben ik langs mijn fysiotherapeut geweest.
Mijn “wonder dokter”. Hij kraakt, masseert, praat, straalt rust uit. Soms doet hij me vreselijk pijn, maar ik ben er zeker van dat als ik vertrek me beter voel dan hoe ik gekomen ben.
Ik was een half jaar niet geweest, ook vanwege het “auto probleem”, en had hem echt gemist. Ik zat weer helemaal vast en de pijn in mijn rug en been werd steeds erger in die 6 maanden. Nu bijna zonder pijn, is toch een hele opluchting.

Alles voelt als een afsluiting van wat was en het openen van een nieuwe fase in mijn leven.

Advertenties

One thought on “Al het andere goede nieuws

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s