Accepteren

Gisteren een discussie gehad met mijn vriend. Hij is Christen, ik niet. Ik heb daar totaal geen problemen mee en accepteer hem zoals hij is en denkt. Hij zegt dat hij mij en mijn manier van denken ook accepteert, maar het voelt niet zo.

Ik zie het geloof als iets wat iemand nodig heeft. Iets waarin diegene zich thuis voelt. Het eens is met de leefregels die daarbij horen. Het beter aankunnen van problemen. Het vinden van een reden waarom iets gebeurt. Misschien geeft het wel een reden van bestaan. Het waarom en waarvoor.

Het boek wat hierbij hoort zie ik als een soort richtlijn en geschiedenis boek.
Hiermee wil ik niemand zijn geloof minimaliseren of tegenspreken of wat dan ook. Dit is zoals ik het zie. En zolang mensen andere mensen geen kwaad doen en zich goed voelen in een geloof, ben ik er alleen maar voor.
Er zijn naar mijn idee ook zoveel verschillende geloven omdat we simpel weg niet allemaal hetzelfde zijn.
Wel geloof ik dat wat er bijvoorbeeld in de bijbel staat echt gebeurt is en zelfs een vooruitzicht is van wat komen gaat. Alleen waren de wonderen niet altijd wonderen en moet je soms even graven naar wat het verhaal zou kunnen betekenen.

Ik geloof namelijk dat de aarde één hele grote cyclus is, die zichzelf steeds herhaald. Alles wat hierop leeft is nodig om de aarde in leven te houden. Alles heeft zijn reden. De mens is misschien nodig om grondstoffen uit de grond te halen en te verbruiken. De aarde maakt deze aan, verbruiken wij ze niet dan zou de aarde ontploffen. Zoals bijvoorbeeld lava uit de aarde komt als het teveel wordt. Of gas wat hier en daar uit de aarde lekt. Allemaal een soort van overdrukventiel effect.

Op een gegeven moment is de aarde zo goed als op. Het ijs allemaal gesmolten, wat bijvoorbeeld weer het verhaal van de ark van Noach zou kunnen creëren. En er komt weer een ijstijd.
Iedereen is bang dat de zon op den duur explodeert maar misschien implodeert deze wel, waardoor zij minder warmte afgeeft waardoor bij ons de ijstijd kan ontstaan. Of misschien koelt ze simpel weg gewoon af waardoor er bij ons ijs ontstaat.
Deze ijstijd is nodig om alle grondstoffen weer aan te maken en het teveel aan mensen en dieren op te ruimen. In deze ijstijd kan de zon zich ook weer herstellen. En na verloop van tijd begint de hele cyclus gewoon weer opnieuw.

Wij en alles wat leeft is nodig om de aarde in leven te houden. En als wij dood gaan zijn wij gewoon weer voedsel voor de aarde.
Misschien bestaat er zelfs reïncarnatie om kennis door te geven die nodig is om deze cyclus weer te volbrengen.

Het op deze manier denken geeft mij reden genoeg tot bestaan. Ik heb hier geen geloof voor nodig.

Is dit een waterdichte theorie? Nee. Maar is het geloof een waterdichte theorie? Nee.

Waar komt deze aarde vandaan? Ze bestaat gewoon. Net zoals voor een gelovige God gewoon bestaat.

Ik accepteer dus dat mijn vriend Christen is. Ik geloof ook dat mede door zijn geloof hij zo’n geweldige man is.

Maar terwijl ik mijn gedachte deel, probeert hij alles wetenschappelijk te weerleggen of te verklaren.
En dit is waar de eigenlijke discussie over ging.

Waarom moet ik alles wetenschappelijk verklaren?
Als ik vraag om het geloof en God dan ook maar wetenschappelijk te verklaren, dan is dat ineens niet nodig omdat God iets bovennatuurlijks is.

Iets klopt hier niet.
Wetenschap mag dus wel gebruikt worden om mij mijn ongelijk aan te tonen. Maar dezelfde wetenschap hoeft bij hem niets aan te tonen.

Volgens mij heb ik ook gewoon het recht om te geloven zoals ik het zie, ook al is dit geen religie.
Net zoals iedereen het recht heeft om te geloven in waar zij zich goed bij voelen.

Niet alles wat de ander vindt hoeft verklaart te worden, we hoeven het zelfs niet met elkaar eens te zijn. Maar we kunnen toch op zijn minst proberen om elkaars denkwijze te accepteren.

Advertenties

Voetreflextherapie

Bij mij was het een voetmassage met aandacht voor het activeren van de stofwisseling.
Ik hou nog steeds regelmatig vocht vast en m’n stoelgang is sinds de hersenbloeding ook niet meer normaal geweest. Dit vertelde ik tegen mijn “goeroe”, en die ging er wat aan doen.

Mijn “goeroe” is gewoon mijn fysiotherapeut. Maar een zeer fijne man die masseert , kraakt, praat , klassieke muziek draait, maar vooral gelooft in de balans tussen lichaam en geest. Iets waar ik ook naar op zoek ben.

Mijn rug is mijn zwakke plek. Voor de hersenbloeding had ik altijd hoofdpijn. Stress en het niet gelukkig of tevreden zijn met mijn leven veroorzaakte veel van deze hoofdpijn. Ik geloof dat mijn lichaam dat heeft verplaatst naar mijn rug. Gewoon omdat ik simpelweg te bang ben om weer hoofdpijn te krijgen.
Ik ga dus regelmatig naar mijn “goeroe” en als ik daar vandaan kom ben ik vaak weer bijna als herboren. Helemaal perfect zal het nooit worden want ik heb ook nog wat bindweefsel om mijn SI gewricht. Alhoewel bindweefsel ook weer reageert op het nog niet helemaal hersteld zijn van de hersenbloeding en operatie. Dus wie weet, ooit…………

Maar terug naar de voetreflextherapie.
Er zijn geloof ik therapeuten die aan je voeten voelen waar het probleem zit en zich daar op richten. Bij mij was het richten op mijn problemen en door middel van massage, organen activeren.
Hoe dan ook, het gaat om het activeren van de organen via de meridianen oftewel energiebanen.
voetenkaart-chinees

Of het werkt? Weet ik niet. Wel moet ik ontzettend veel plassen sinds ik daar geweest ben. Vooral de dag dat ik terugkwam, er kwam geen eind aan. En ik heb meer gassen in het lichaam, die er ook uit komen. Minder voor mijn omgeving, maar voor mij lucht het wel op.

Maar sinds ik van alles heb meegemaakt weet ik dat het lichaam tot veel in staat is. En ik geloof hier wel in. Dus misschien is het geloven in deze therapie al genoeg om mijn organen te activeren.

Hoe dan ook, baat het niet dan schaad het niet. Het was zo ontspannend dat ik bijna in slaap viel tijdens de behandeling. Genoten heb ik dus in ieder geval.

Goed voelen

Zo…. Eerst maar eens de ondertitel van mijn blog veranderd. Dit voelt als een soort afsluiting van deze heftige periode. Er is meer dan ziek zijn. Er is meer dan tegenslag.
10154365_544062469041957_4806770555463057440_n
En wat is er nieuw in mijn leven?
Een cursus schrijven volgen.

Niet omdat ik dan direct denk dat ik een beroemd schrijver ga worden. Maar ik ben deze cursus gaan doen om voor mezelf te onderbouwen wat ik doe.
Ik doe zo maar wat. Zo voelt het. Bang dat ik ineens niets meer te schrijven heb. Misschien kan ik het schrijven voor mezelf makkelijker maken of misschien is anders beter voor mij. Ik wil mezelf uitleggen wat ik doe.
Ik schrijf op gevoel. Als mijn gevoel even niets zegt, schrijf ik niets. Maar dit is een erg onzeker uitgangspunt. Ik weet ook dat ik fouten maak, maar ik kan niet echt aanwijzen waar ze zitten. Deze onzekerheden maken mij onzeker en dat wil ik niet meer zijn.
Zelfvertrouwen in wat ik doe is eigenlijk waar het om draait.

Voeding voor mijn hersenen is het ook.
De hunkering naar nieuwe informatie. Het gevoel slimmer te worden. Het gevoel dat ik niet stil sta. Het voeden van deze gevoelens geeft me een enorm goed gevoel.

Me goed voelen. Eigenlijk wel een goed uitgangspunt voor de rest van mijn leven.

Het volgende pad

P1020013

Ja, te lang niet geschreven, ik weet het.
Heb ik hier een reden voor? Nee, niet echt.

Op zoek naar hoe verder denk ik.
Hoe verder met mijn leven. Welke kant ga ik op. Welk pad ga ik volgen. Waar wil ik heen.

Ik denk dat ik de “zieke” periode achter me ga laten. Mijn oren zijn weer ok en dat maakt een groot verschil in hoe ik me voel. Nog steeds moe, maar ook dat voelt alsof het weer aan het opbouwen is. Het heeft wat tijd nodig voordat ik veranderingen ga merken van de medicijnen voor mijn schildklier, maar ook hier ben ik positief over.

Uitrusten, opladen en dan ga ik weer aan het werk. Ik kan weer terug naar waar ik werkte.

Alles gaat dus de goede kant op. Maar toch ben ik onrustig. Het voelt weer alsof ik vast zit.

Het lukt H. niet erg om zijn problemen op te lossen in America en ik kan hem niet helpen. Of we dus ooit weer bij elkaar zullen zijn is erg onzeker. Moet ik wachten en hoelang? Of ga ik door zonder hem? Ik wil niet kwijt wat hij me geeft, maar doorgaan zoals het nu gaat wil ik ook niet.
Huilen wil ik hier niet over, want dat voelt alsof ik al afscheid aan het nemen ben. Maar alles binnen houden maakt dat ik weer vast zit. Dan toch maar huilen, bang hem te verliezen.
Ik had de hoop dat als ik beter was ik eindelijk weer eens kon gaan genieten, met hem, maar daar staat nu nog even een grote streep door.
Genieten doe ik wel en mijn leven gaat door, maar het is allemaal net even anders dan ik gehoopt had.

Wel zie ik in grote lijnen waar ik heen wil met mijn leven.
Tijd om het volgende pad te nemen. En ik neem jullie mee op deze reis.

Gebak

Ik heb gebak gekocht om te vieren dat ik wat mankeer. Raar? Dacht het niet.

Vandaag ben ik weer bij de huisarts geweest, bloeduitslag was binnen.
Traag werkende schildklier. Nu medicijnen afstemmen en dan word ik weer “normaal”.

Ook keek hij nog een keer in mijn oren om te kijken hoe het met de ontsteking ging. Die ontsteking was bijna weg, maar doordat deze bijna weg was kon hij zien dat het achter mijn trommelvlies ook niet helemaal pluis was. Ook hier medicijnen en dan zou ook dit weer normaal moeten worden.

Ineens , binnen een tijdsbestek van 15 minuten, ben ik niet gek meer, beeld ik me geen dingen meer in, stel ik me niet meer aan, heb ik niets overgehouden van de hersenbloeding of operatie.

Het klopt gewoon allemaal wat ik al die tijd voel en zeg, al de klachten zijn er met een reden en gelukkig een reden die verholpen kan worden of waar ik met behulp van medicijnen goed mee kan leven.

Huilen moest ik.

Op den duur ga je bijna aan jezelf twijfelen. Bijna anderhalf jaar word ik omringd door artsen, chirurgen, therapeuten of wat je maar kan verzinnen. Een deel neemt me niet serieus, een ander deel wil wel helpen maar weet geen oplossing, of zoeken in de verkeerde richting.
Misschien had ik eerder naar mijn huisarts moeten gaan, maar ik dacht dat ik in goeie handen was en soms ben je al die doctoren ook wel eens gewoon zat.

Frustrerend en gewoon stom.

De oorontsteking komt waarschijnlijk door de operatie, vocht, bloed of bacterie in mijn oor gekomen en gaan ontsteken.
De trage schildklier staat waarschijnlijk los van alles, maar omdat iedereen in verband met de hersenbloeding of operatie dacht is er niet gezocht naar een “gewoon” probleem.

Pech, samenloop van omstandigheden.

Ik weet niet hoe ik het noemen moet, maar ik ga het in ieder geval vieren, met gebak.

Al het andere goede nieuws

De dag nadat ik bij de huisarts ben geweest ben ik bij mijn ouders langs geweest. Het laatste half jaar kon dit alleen maar als ik mee kon rijden met mijn zus of als mijn ouders me op kwamen halen.
Veel leuker nu ik zelf weer kan kiezen wanneer ik wil gaan en niet zo afhankelijk meer ben.
Mijn dochter besloot een halve vrije dag te nemen en met me mee te gaan, gezellig.

Met mijn ouders ging het goed. Mijn moeder had, net een paar uur voordat ik op visite kwam, een ooglidcorrectie ondergaan, dus ze zag er wat “anders” uit maar het ging goed met haar.
Familiekwaal geloof ik , in de loop der jaren wordt het boven ooglid teveel en wordt je wimper in je oog “gedrukt”, mijn oma had het, mijn moeder, en ik denk dat ik later ook nog onder het mes moet.

De dag daarna ben ik voor de laatste keer naar revalidatie geweest, ik blijf nog wel onder controle van de hoofdarts, maar de rest is klaar, nu moet ik het zelf doen.
Gemengde gevoelens heb ik hierover, blij want het is toch weer een stap in de goede richting, verdrietig omdat ik toch meer dan vier maanden daar naartoe ben geweest, banden met mensen heb opgebouwd, eigenlijk nog niet helemaal klaar ben en toch ineens is het over.
Ik kreeg het advies om het ook te zien als een soort afscheid, en dat heb ik ook gedaan.
Voordat ik dit advies kreeg, was ik in de pauze al aan het tafeltje gaan zitten waar H. en ik de eerste dag zaten, hetzelfde besteld als altijd en ik keek ook al rond met het idee dat het de laatste keer was.
Mensen gedag gezegd die ik al die maanden gezien had, echt afscheid genomen.
Bepaalde mensen voelden meer als vriend dan therapeut, ik heb daar veel geleerd.

De dag daarna had ik s’ochtends een afspraak met de UWV. De arts daar wilde weten hoe het ging met me.
We hebben een goed gesprek gehad en het gesprek beëindigt met dat ik nog 2 maanden de tijd krijg om mijn belastbaarheid te vergroten onder begeleiding van een arts door middel van fitness, zwemmen enz. op kosten van de UWV.
Eigenlijk pakken ze dus op waar het revalidatiecentrum is geëindigd.
Ook het ontdekken van de oorontsteking zien ze als een positieve factor in het hele verhaal, ze gaan er net als ik vanuit dat ik mezelf snel beter ga voelen.
Dus binnen nu en 2 maanden kan ik weer aan het werk. YEAHHHHHH !!!!!!!!!!!!

S ’middags ben ik langs mijn fysiotherapeut geweest.
Mijn “wonder dokter”. Hij kraakt, masseert, praat, straalt rust uit. Soms doet hij me vreselijk pijn, maar ik ben er zeker van dat als ik vertrek me beter voel dan hoe ik gekomen ben.
Ik was een half jaar niet geweest, ook vanwege het “auto probleem”, en had hem echt gemist. Ik zat weer helemaal vast en de pijn in mijn rug en been werd steeds erger in die 6 maanden. Nu bijna zonder pijn, is toch een hele opluchting.

Alles voelt als een afsluiting van wat was en het openen van een nieuwe fase in mijn leven.

Al het goede nieuws

Ik mag en KAN weer auto rijden !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Na een operatie zoals ik heb gehad mag je 6 maanden geen auto rijden en die waren begin deze maand voorbij.
Eerst even een blokje gereden hier in de buurt met een vriend van me. Best spannend. Omdat ik zo draaierig ben met lopen, dacht ik dat rijden niet zou gaan. Maar ik heb met rijden helemaal nergens last van. BLIJ dat ik was die dag.
Ik heb dus letterlijk en figuurlijk weer gang in mijn leven. Alles gaat weer eens wat sneller en makkelijker dan stapvoets. Ik kan ergens heen zonder al moe en bezweet te zijn bij aankomst.
Ik had de drang om naar Duitsland te rijden en even echt GANG te hebben, maar ik moet nog even tevreden zijn met 100 op de snelweg hier.

Er waren een paar “uitstapjes” die ik wilde maken zodra ik weer kon rijden en dat waren; Huisarts, ouders, fysiotherapeut en zus. En ik heb ze allemaal gedaan.

Huisarts als eerste.
Verteld waar ik allemaal nog last van heb en dat hij mijn laatste hoop is of in ieder geval dat ik wil dat hij alles onderzoekt wat mogelijk is, zodat ik niet iets heb wat ik met medicijnen kan verhelpen, want het voelt alsof er iets aan de hand is. Als er dan echt niets aan de hand is, moet ik afwachten, of er mee leren leven.
Dus dat werd weer bloed prikken.
En als eerste in 6 maanden keek er eindelijk eens iemand in mijn oor. Ik klaag al over mijn oor sinds de operatie, al in het ziekenhuis zei ik dat mijn oor niet ok was. En als dan iedereen van de artsen waar ik onder controle stond ( bij elkaar 3 verschillende) al die maanden mij niet serieus nemen of zeggen dat het erbij hoort dan geloof je dat maar. Nu wilde ik dat ik naar mezelf had geluisterd.
Ik loop dus al 6 maanden met een oorontsteking rond, inmiddels zo erg dat ook het andere oor ontstoken is.
Veel pijn heb/had ik hier niet van. Mijn verklaring hiervoor is dat mijn lichaam al meer dan een jaar alles aan het helen is en dus ook pijn “weg neemt”. Hierdoor geloofde ik de uitleg van de artsen ook denk ik.
Af en toe voel ik wel wat, maar wat is pijn als je de pijn van een hersenbloeding hebt meegemaakt?
Net zoals een dip niet echt een dip meer is na depressief te zijn geweest.
Ik denk dat mijn referentiekaders wat anders liggen dan bij anderen.

Die simpele oorontsteking zou wel eens de kern van al mijn problemen kunnen zijn.
Ik herinner me een gesprek met de zaalarts de dag voor de operatie, waarin ze mij en H. op het hart drukte dat we er op moesten letten dat ik geen ontstekingen of infecties had of ging krijgen zolang mijn hersenen moesten helen van de operatie.
De reden die ze gaf hiervoor is dat bij een ontsteking/infectie, het lichaam alle energie gaat richten op het verdrijven van die ontsteking/infectie. Maar hersenen die moeten herstellen pakken alle energie uit het lichaam om te herstellen. Een ontsteking/infectie zou dus funest voor me zijn. Iets waar ik dus al 6 maanden mee rond loop.
In feite wordt dus van twee kanten mijn energie weggezogen en ben ik nog energie aan het gebruiken om mezelf weer op te bouwen. Eigenlijk kan het lichaam dat dus helemaal niet aan, maar ik doe het wel al 6 maanden.
De huisarts had dus gelijk, ik ben gewoon op.
Ook het draaierig zijn kan hiermee te maken hebben, het evenwichtsorgaan zit in/bij je oor.

Het positieve van heel dit verhaal is, als het echt de oorontsteking is die alles veroorzaakt, zou ik binnenkort weer verder op kunnen gaan bouwen en zijn mijn klachten niet van blijvende aard.

En ondanks dat ik nu ingestort ben, vind ik het toch positief dat mijn lichaam zo oersterk is om na alles, dit toch nog 6 maanden vol te houden.

Best trots op mezelf.

Morgen nog meer goed nieuws.