Verraden

Verraden door m’n eigen kind. Zo voel ik me vandaag.

Gisteren heeft ze een tatoeage laten zetten met de tekst : “In sorte diaboli” , wat zoiets betekent als “gekozen door satan” of “in verbond met de duivel”.
Ze zet de foto net op facebook en ik moet bijna over mijn nek.

Ik kan het niet bevatten dat ze voor de duivel kiest.
Ik respecteer haar keus dat ze modern satanist is, verheerlijking van jezelf, je leven in dienst van jezelf, of te wel groot egoïst, want alles draait om jezelf. Prima.
Zelf ziet ze het niet als kiezen voor satan maar, satan staat symbool voor het satanisme. Wat dan weer zoiets betekent als, “ik zet het wel op m’n arm, maar het is maar een symbool, het betekent verder niets”.

Nou voor sommige mensen betekent het wel iets, voor mij betekent het wel iets, satan is de duivel, satan is het kwaad.

Zelf ben ik half christelijk opgevoed, niet gelovig maar wel met respect voor mensen die geloven. Mijn ouders geloven niet, maar hebben me wel op een christelijke school gedaan zodat ik later zelf kon kiezen.
Maar de generatie voor mijn ouders, daarvan was de helft gelovig, mijn favoriete oma was christen.

Zolang mensen hun geloof niet gebruiken als excuus om anderen wat aan te doen, heb ik er geen problemen mee.

Ze zegt dan tegen mij dat ik geen begrip of respect toon voor haar keuze, dat ik haar afval, dat ik haar niet laat geloven wat ze zelf wil.

Ik laat je wel geloven wat je zelf wil, maar je keert je tegen mij nu, je verraad mij en mijn afkomst.
Je geeft mij, door deze tattoo te zetten, een grote middelvinger, naar mijn afkomst, naar mijn oma.
Satan is namelijk tegen de helft van mij.

Respectloos vind ik het, respectloos tegenover mij en tegenover mensen die meer voelen bij het woord “satan” dan een symbool.
Uit respect voor haar liefde voor paarden eet ik bijvoorbeeld al 15 jaar geen paardenvlees.
En ik krijg nu gewoon een mes in mijn rug, want dat is hoe het voelt.

Zoiets doe je gewoon niet, al is het alleen al omdat ik er zo’n probleem mee heb.
Het gaat mij niet om het geloof, of waar zij in gelooft of wat zij aanhangt, sommige dingen doe je gewoon niet uit respect voor de ander.

Nooit gedacht dat dit me zo zwaar zou vallen trouwens.
Ik weet ook niet wat ik met al die gevoelens moet doen.
Het is mijn dochter, ik hou van haar, maar ik voel me verraden.

En zij voelt zich verraden door mij.
Niet in staat om het van mijn kant te zien, kan ik ook niet echt verwachten, want haar leven draait om haar.

Advertenties

Verantwoordelijkheid

Donderdag een uur getennist op revalidatie, het ging eigenlijk hartstikke goed. Voor het eerst getennist in mijn leven, en ze vonden dat ik talent had.
Vrijdag was ik weer op, heel de dag moe.
Nu zaterdag, en afgelopen nacht slecht geslapen. Dus weer op.

Ik ben zo ontevreden met mijn leven, ik baal zo van mijn leven op het moment.
Ik ben onrustig, ik heb ideeën, ik wil van alles, maar ik ben steeds te moe.
Ik had vrijdag eigenlijk een verjaardag, maar ja…. , te moe.
Vanmiddag had ik eigenlijk weer een verjaardag, maar ja…., te moe.

Alles wat ik wil of wil veranderen in mijn leven, kan (nog) niet ,  omdat ik te moe ben.
Geld is ook vaak een issue als ik iets wil veranderen, maar ja….. , aan het werk gaan ben ik te moe voor.

Ik ben letterlijk en figuurlijk moe van mijn leven en van alles wat ik heb meegemaakt de laatste vier jaar.
Vier jaar lang ben ik al bezig;
Depressie, helen, herstellen, opbouwen.
Hersenbloeding, helen, herstellen, opbouwen.
Operatie, helen, herstellen, opbouwen.
Volgens mij ben ik gewoon in en in moe van alles.

Elke keer als ik weer wil beginnen met leven word ik terug “geslagen” door mijn vermoeidheid.
En ik weet eigenlijk niet goed wat ik eraan moet doen.
Het heeft tijd nodig, dat is wat ik steeds hoor, maar ik wil geen tijd meer nodig hebben, ik wil weer leven.

Ik wil naar Amerika, maar de voorbereidingen daar gaan niet snel genoeg naar m’n zin. En omdat het niet snel genoeg gaat naar mijn zin, zit ik nu al twee dagen te chagrijnen tegen mijn vriend in Amerika. Hij moet beter zijn best doen om mijn leven te veranderen.
Eigenlijk geef ik hem de schuld van mijn ontevredenheid over mijn leven.

Maar het is mijn leven en mijn ontevredenheid.
Mijn probleem waar ik verandering in zal moeten aanbrengen.
Zelf de verantwoordelijkheid nemen en kijken wat ik wel kan doen.

Winnen

P1020548

Op, nat van het zweet maar zeer voldaan, zit ik nu bij te komen op de bank.

Ik ben één van de honden uit wezen laten !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Voor mij heel bijzonder.
Vroeger liep ik met 2 Duitse herders tegelijk, tot vandaag was één niet eens meer mogelijk.
Ik had er de kracht en de conditie niet meer voor.
Nu toch met één een half uur wezen lopen.

Eng was het ook , moet ik toegeven.
Tijdens het lopen erg draaierig en zweverig gevoeld, maar ja ik ben nog nooit echt tegen de vlakte gegaan hiervan, dus maar gewoon doorgaan.
Mijn zoon zei dat ik het dan maar beter niet meer moet doen, bang dat ik wel een keer tegen de vlakte ga .

Wel een beetje een dilemma moet ik zeggen.
Ik begrijp zijn angst, met die angst loop ik op straat. Met die angst leef ik elke dag.
Natuurlijk kan het fout gaan. Maar op de bank blijven zitten en maar bang zijn is ook geen leven.
Mijn conditie gaat achteruit als ik dat doe, en het ziek zijn gaat dan winnen van me.

Ik denk niet dat ik alles overleefd heb om thuis op de bank te zitten.
Ik ga winnen, het kan een poosje duren, maar ik ga beslist winnen.

Vreselijk moe, draaierig, maar erg voldaan zit ik nu op diezelfde bank.
Maar ik heb het toch maar weer geflikt !!!!!!!!!!!!!!!!
Vandaag heb ik gewonnen, morgen zien we wel weer.
Voor mij toch weer een stap in de goede richting.

Aanpassingen

Hoi,

Naast dit blog en de Engelse versie hiervan, heb ik nu ook een pagina aangemaakt voor de columns/kleine stukjes die ik schrijf. Deze gaan over van alles en nog wat.

Aan iedereen die mijn columns, tot nu toe, al elders hebben gelezen, excuses dat het nog dezelfde zijn. Wel met foto’s deze keer, dus toch nog een beetje nieuw. Binnenkort weer gloednieuw materiaal.

Beiden pagina’s zijn te vinden onder “links” , rechts onder mijn foto.
Nu even voor de eerste keer maak ik het nog makkelijker, http://callitcolumns.wordpress.com/
Zeg even wat je ervan vind.

Ook wil ik op dit blog meer foto’s gaan gebruiken, zeg even wat je ook van dat idee vind.

XXX

De bom barst

Even lekker gehuild. Dat is wat ik gedaan heb de laatste 3 kwartier.

De “kids” zijn met hun vader op visite bij opa en oma en ik ben even lekker alleen, met een hoofd dat op springen staat.
Dan ga ik dus de was doen, de keuken opruimen, stofzuigen, afijn….. mijn huishouden doen, waarbij ik altijd lekker mijn hoofd kan laten gaan.

En vandaag begon het met gedachten als; “Wat als het allemaal zo blijft? Wat als ik nooit helemaal beter word?”.
Door deze gedachten word ik even zo down dat ik bang word voor het weer depressief worden. Iets waarvan ik weet dat ik het niet ben of weer wordt, ik weet namelijk hoe dat voelde en dit is anders.
En dit wordt dan even teveel, en de bom barst, huilen…………….
EINDELIJK !!!!!!!!!!!!

Dan komt alles eruit wat me dwars zit.

Ik heb allerlei plannen maar ik doe niks.
Te moe, te bang en faalangst.
Maar dit alles houdt me wel tegen.
Te moe is nog de grootste reden om niks te doen. Bang dat ik het door de vermoeidheid allemaal niet aan kan.
Maar wat is het ergste dat me kan gebeuren?
Dat het me niet lukt. En dan ben ik net zover als nu.
Eigenlijk kan ik dus alleen maar winnen of gelijk spelen.
Alleen de vermoeidheid zou instorting kunnen worden. Misschien niet slim, maar het misschien wel waard.
Toch maar wat eraan gaan doen misschien.

En ik kwam er achter dat ik me zorgen maak over mijn ex.
Niet in de zin van houden van, maar meer in de zin van, ik heb 20 jaar met hem geleefd, en die kop staat alsof er iets flink dwars zit, en dat gaat ontploffen binnenkort.
Ik denk dat ik hem beter ken dan wie dan ook, ook al zal hij dit niet toegeven. En praten over wat hem dwars zit doe je ook niet, daar ben ik niet meer voor. Je bent niet voor niks elkaars ex.
Maar ook al zijn we uit elkaar, ik wens hem geen rottigheid toe.
Na twintig jaar, 24 uur per dag samen zijn, lees ik hem zonder woorden en luister ik naar hem zonder gesprek.
En er is iets aan de hand met hem.
Ik kan alleen niet meer doen dan afwachten wanneer de bom barst.

Buitenwereld

In “Er wordt aan gewerkt”, vertelde ik jullie dat ik aan het zoeken was naar een reden voor hoe ik me voel, zodat ik het dan beter kan accepteren.
Maar ik denk dat ik het zelf best goed kan accepteren, maar de buitenwereld niet.

Ik denk dat ik op zoek ben naar een verklaring om mezelf uit te leggen aan de buitenwereld.

Mensen vragen ook niet zoveel meer hoe het met me gaat, nee, ze vragen; “Ben je al aan het werk”, of, “Wanneer ga je weer aan het werk”.
En dan voel ik me schuldig , omdat ik niet kan antwoorden; “Nee, ik kan nog niet werken, want ik ben nog hartstikke ziek”.
Ik ben namelijk niet hartstikke ziek, maar aan het werk gaan kan ik nog niet aan. Ik kan nog niet eens mijn huishouden aan, als ik boodschappen heb gehaald moet ik daarna gaan liggen. Ik kan mijn normale leven nog geen eens aan, laat staan dat ik daarnaast nog moet gaan werken.

En dan zeggen ze, “Ja , maar als je nou gaat werken, dan kom je weer in het normale leven, dan kan je je zinnen weer wat verzetten, dan kom je weer uit je hoofd, het zal je goed doen”.
Wat dus impliceert dat ik me dit allemaal inbeeld , wat ik voel is niet echt, ik stel me eigenlijk dus gewoon aan. Alleen zeggen ze dit met “goed bedoelde, aardige” woorden.

Nou, voor mij voelt dit dus helemaal niet aardig of goed bedoeld. Ik word hier vreselijk kwaad om.

Mijn zoon zei gisteren; “Ma, maak je niet zo druk, zij zitten er niet in, zij maken het niet mee, ze weten niet waar ze het over hebben, je moet er gewoon schijt aan hebben”.
En hij heeft gelijk.

Jullie kunnen het dan wel zat zijn dat ik ziek ben.
Maar ik ben ziek en ben jullie zat.

Het vervolg

De operatie.

Niet schrikken, maar dit is hoe ik eruit zag 30 november 2013.
20131130_090830

Twee dagen na de operatie, nog niet eens zo erg lang geleden.

Als je je dan bedenkt dat het luikje in mijn schedel aan de bovenkant onder die pluk haar aan de voorkant zit, en de ader die ze moesten clippen aan de achterkant net onder mijn hersenen zit, dan heb je enig idee hoe ze hebben moeten wroeten om bij die ader te komen.

Daar waar het luikje is gemaakt zit een soort “vouw” in de hersenen, waar ze tussendoor kunnen om bij de ader aan de achterkant te komen.
Ze hebben dus letterlijk alles aan de kant moeten duwen om bij die ader te komen, de chirurg zegt hierover, “Ik heb de hersenen moeten manipuleren”, ik noem het maar gewoon aan de kant duwen.

Ruimte om de hersenen even opzij te duwen is er niet, dus je snapt dat ze dus eigenlijk mijn hersenen hebben moeten indeuken om toegang te krijgen tot die ader.

Dit heeft tot gevolg dat mijn hersenen dus gewoon beurs zijn. Van buiten niks te zien, maar van binnen duurt het 1,5 jaar voordat het volledig hersteld is.

En dit is wat me nu al die klachten geeft.

De eerste week was er eigenlijk niks aan de hand, ik kwam vrij makkelijk en zonder veel pijn de operatie door.
Toen ik eenmaal thuis kwam begonnen de klachten.

Vermoeidheid, ik weet dat dit een “makkelijke” klacht is , en hier bedoel ik mee, dat mensen al gauw vinden dat je niets wil of dat je het gebruikt om medelijden te wekken.
Mensen denken ook al gauw, “Ach een paar nachten goed slapen, dan gaat het wel weer”, of, ”gewoon doorgaan, dan bouw je wel conditie op”.
En onder normale omstandigheden ben ik het ook eens met deze gedachten.

In mijn geval; lichamelijk was ik al moe van het herstel van de hersenbloeding, maar ik geloof dat ik dat redelijk onder controle heb.

Maar hersenherstel is andere koek. Dit herstel zuigt je gewoon leeg.
Ik voel ook gewoon dat het begint in mijn hoofd.
Het wordt dan moe in mijn hoofd, daarna gaat mijn hoofd jeuken, altijd rond het litteken, maar ook op verschillende plekken in mijn hoofd, daarna gaan mijn ogen raar doen, dan mijn armen en dan de rest van mijn lichaam.
Als ik dan een uurtje ga slapen gaat het weer een paar uur goed, en dan begint het weer.

Ook gaat alles dubbelop.
Hersenen heb je nodig bij alles wat je doet, dat vermoeid me, dan zijn ze aan het herstellen, dat vermoeid me, en dan komt alles nog harder binnen omdat m’n “filters” niet werken, dus de hersenen krijgen nog meer werk te doen, dat vermoeid dus nog meer. Je zit dus eigenlijk in een soort cirkeltje.

Tijd is hier dus het enige medicijn.

Net nadat ik thuis ben gekomen na de operatie begon bij mij een kwaadheid, deze heeft zeker 3 maanden geduurd. Gedragsveranderingen zitten aan de voorkant van de hersenen, net voor de plek waar ze het luikje hebben gemaakt.
Ik denk dat dit deel het eerste is gaan herstellen, deze filters werken weer, en mijn gedrag is ook weer normaal.

Woorden in de verkeerde volgorde zeggen of typen , of niet op bepaalde woorden kunnen komen, deze functie zit rond de “vouw”.
Ook dit is bijna over, alleen als ik weer last heb van mijn oor, kan ik soms niet goed op woorden komen.

De klachten die ik nu nog heb, zitten allemaal aan de achterkant van mijn hersenen.
De functie “waarnemingen” zit daar, dus zien, ruiken, voelen enz.
De filters daar zijn ook nog niet herstelt , alles komt daar keihard binnen, en het is een gebied wat je eigenlijk heel de dag gebruikt, dus het herstelt waarschijnlijk ook langzamer.
Ik zit dus nu helemaal in een cirkeltje , doordat je het heel de dag gebruikt wordt je moe, doordat het harder binnenkomt wordt je nog vermoeider, door het herstel wordt je nog vermoeider, door het vermoeid zijn word ik duizelig, maar ook het zien zit daar, wat dan weer meer belast wordt, enz.
Ik hoop dat iedereen het nog begrijpt.

Het enige wat dus hier ook weer helpt is tijd.
Het revalidatiecentrum kan hier dus ook weinig aan doen.

De revalidatie, daar ga ik het de volgende keer weer over hebben.