Hoofdpijn

Laatste paar dagen veel hoofdpijn gehad.

Ik ben erg moe de laatste tijd, teveel met mijn hoofd bezig. Lichamelijk doe ik gewoon netjes wat me geleerd is bij het revalidatiecentrum, en ik moet zeggen dat dat allemaal ook makkelijker gaat, dus we gaan vooruit.

Maar geestelijk heb ik het zwaar, kan ik toch weer merken dat het nog niet helemaal ok is daarboven.

Dit blog opstarten vroeg veel energie van me, en nu ben ik ook alles nog aan het vertalen in het Engels.

Ik ga weer te laat naar bed, het oude patroon sluipt er toch weer in, en ik kan het gewoon niet meer doen op de oude manier.

Hoe vroeg of laat ik ook naar bed ga, ik word op dezelfde tijd wakker, dus te laat naar bed resulteert in korte nachten, die nachten heb ik juist zo hard nodig voor het herstel van mijn hersenen.

Maar ik voel me bijna “normaal” de laatste tijd, en dan sluipen de oude gewoonten er zo makkelijk weer in.

En toch ben ik ook blij met de hoofdpijn.

Ten eerste, omdat ik denk dat de hoofdpijn een “teken” is dat ik het niet goed doe. Dus mijn lichaam waarschuwt me.

En ten tweede, omdat ik weer hoofdpijn kan hebben zonder bang te worden.

Voor dit alles, had ik altijd veel hoofdpijn, ook migraine.

Sinds de hersenbloeding heb ik nog maar zelden hoofdpijn gehad, maar als ik het had werd ik vreselijk bang, ik zat eigenlijk te wachten op het moment dat het zo erg werd dat ik naar het ziekenhuis moest.

Wat natuurlijk niet gebeurde, maar de pijn die ik die dag te verduren heb gehad, is bijna ondragelijk, het is eigenlijk niet te doen. En ik gebruik de woorden “bijna” en “eigenlijk”, omdat ik het toch heb gedaan die dag.

Maar die dag en die pijn heeft me zoveel angst voor hoofdpijn bezorgd, dat ik bijna in paniek raakte als ik hoofdpijn kreeg.

Nu, na meer dan een jaar na de hersenbloeding, kan ik eindelijk weer “gewoon” hoofdpijn hebben.

De hoofdpijn, deze keer , was voor mij weer een stapje vooruit.

Advertenties

Controle of go with the flow?

Eindelijk is het dan zover dat ik voel dat ik over “de controle” moet schrijven.

Ik vond en vind het nog steeds een beetje eng als ik de controle verlies over mijn leven of emoties.
Controle verliezen zag ik als een zwakte.
Dus als dat bij mij gebeurde, betekende dat voor mij “ik ben zwak”.

Maar hoeveel druk zet je door deze gedachte op jezelf?

Eerst over de controle over het leven;

Ik heb inmiddels aan den lijve ondervonden dat je het leven niet kan controleren.
Ik dacht dat ik mezelf goed onder controle had en toen werd ik depressief. Dit was geen controle, dit was alles weg stoppen.
Ik dacht dat ik mijn leven weer redelijk op de rails kreeg en toen kreeg ik een hersenbloeding.
Ik had allang weer aan het werk willen zijn, maar het leven bepaalt dat ik meer tijd nodig heb dan ik gepland had.
Het leven bepaalt in zekere zin zelf.
Ik geloof wel dat je het aan de zijlijn een beetje kan beïnvloeden, maar je kan het zeker niet controleren.

Sommige mensen zeggen dat je zelf alles bepaald , dat je zelf de keuzes maakt die je leven bepalen.
En toch is dit niet helemaal waar.
Ik geloof dat het leven bepaald, en het leven geeft je keuzes, waar je dan een richting uit kan kiezen.

In het Engels hebben ze daar zo’n mooie uitdrukking voor : “Go with the flow”, wat zoiets betekent als “met de stroom meegaan”.
De kunst om te accepteren wat er op je pad komt, ervan te leren, te kiezen welke richting, en dan van al het moois genieten wat het leven je te bieden heeft.

Deze kunst zou ik wel willen beheersen, maar dat is zo moeilijk voor iemand die alles altijd onder controle wilde hebben.
Ik doe mijn best, en tot nu toe voelt het goed.

En dan de controle over mijn emoties;

En bij mijzelf heb ik het dan hoofdzakelijk over het huilen.
Zo zwak vond/vind ik het van mezelf , als ik met een ruzie weer ga huilen.

Veel mensen, vooral mannen, denken dat ik dan ga huilen om mijn zin te krijgen.
En ik weet dat er vrouwen zijn die dat doen, en ik weet dat er mannen zijn die daar intrappen.

Maar zo ben ik niet.

Vroeger, toen ik zes was, heb ik veel gehuild als mijn ouders me zondag naar het schippersinternaat brachten.
Waarom en wat voor gevoelens dat bij me opriep, herinner ik me niet meer.
Wat ik me wel herinner , is dat mijn vader tegen me zei: “Als je volgende week weer zo huilt, dan komen we je vrijdag niet ophalen voor het weekend”.
Daarna heb ik dus eigenlijk nooit meer echt gehuild.

En nou niet gelijk gaan oordelen over de verkeerde aanpak van mijn vader.
Elke keer als ze mij op het internaat gebracht hadden zaten mijn ouders, vol van verdriet in de auto terug naar het schip.
Mijn moeder ging kapot aan mijn gehuil.
Later hoorde ik zelfs dat ze aan de wal wilde gaan wonen voor mij. Iets wat niet zo makkelijk ging in die tijd, 40 jaar geleden.
Dus mijn vader gebruikte het laatste middel, niets anders hielp, zodat het voor hen gemakkelijker werd, ze konden niet goed omgaan met het verdriet.
Hij dacht hierna ook dat ik hen wilde manipuleren met mijn gedrag, omdat ik stopte met huilen hierna. Ik geloof niet dat dit waar was, maar kan het me niet meer herinneren.

Maar ik denk wel dat hier al de basis ligt van dat het fout is voor mij om te huilen.
Ik was altijd stoer, huilen deed ik niet.

Ik heb de laatste 4 jaar vreselijk gehuild, alsof alles van al die jaren er eindelijk uitkomt.
Ik weet dat het me goed doet, maar ik voel me er nog steeds niet comfortabel bij.

Laatst zei iemand tegen me: “Heb je er wel eens over nagedacht, dat huilen misschien wel een teken van kracht kan zijn? “
En nee, hier had ik nog nooit aan gedacht.
Zij zag het als kracht, omdat je zo sterk bent dat je je emoties durft te tonen.

Deze gedachte probeer ik nu aan te wennen.

Het is namelijk veel makkelijker voor jezelf als je mee stroomt en er mee om leert gaan, dan er steeds tegen te vechten.
Het is namelijk helemaal niet erg om te voelen.
Het is namelijk helemaal niet erg om wat minder druk op jezelf te zetten.
Het is namelijk helemaal niet erg om de controle te laten gaan.

“Go with the flow”

Tijd voor mezelf

Ik weet nog niet waar ik het over ga hebben vandaag.
De titel ontbreekt nog , nu ik begin te schrijven.

Ik voel me best “normaal” , de laatste tijd heb ik meer van die “ik voel me normaal” dagen.
Alleen erg moe, en veel aan het denken over wat er moet veranderen.
Sommige dingen zijn gewoon teveel voor me.

Zo zou er eigenlijk 1 hond weg moeten, ik heb 2 Duitse herders, beiden trekken ze wat aan de riem.
Ze doen nu alles op het balkon, wat ik dan weer schoon maak, maar uitgelaten worden gebeurt maar zelden. Het is me gewoon teveel, te zwaar.
Maar doe maar eens een hond weg, alleen de gedachte al, maar het zou beter zijn voor de hond en voor mij.

Met de kinderen/ volwassenen heb ik ook al gesproken dat er het een en ander gaat veranderen.
In plaats van leven in een hotel met mama als dienstmeid, gaat het nu samenwonen van 4 volwassenen worden.
Ik ben het zat , ja ik ben hun moeder, ja ik moet voor ze zorgen, maar tot welke leeftijd?
Ja op iedere leeftijd, maar er is een grens, en ik denk dat ik die bereikt heb.
Toen ik 17 was , woonde ik op mezelf en moest ik voor mezelf zorgen.
Dus……. Ze gaan ook maar eens koken, schoonmaken, wassen enz.

Ze moeten ook voor zichzelf kunnen zorgen.
Hierin heb ik gefaald tot nu toe.

Ik ben een moeder met basis regels, ik ben voor het leven ontdekken.
Ik denk dat ik een “makkelijke” moeder ben, vergeleken met anderen.
Zolang ze eerlijk zijn en zeggen waar ze uithangen, kunnen ze ver gaan.
Zolang mogelijk “kind” zijn, dat serieuze volwassen gedoe duurt nog lang zat.
Wel praten we over hoe ik erover denk en waarom, en waarom zij iets doen en hoe zij er over denken.

En tot nu toe heeft dat geweldige kinderen opgeleverd, elk zichzelf, een eigen individu, geen kloon van de ouders. Met elk een duidelijke mening. En zo hoort het ook vind ik.

Maar voor zichzelf kunnen zorgen? Niet echt.
Verantwoording dragen? Niet echt.

Ik heb een hekel aan schema’s en plannen.
Maar het gaat toch gebeuren, ik moet meer rust krijgen.

Het wordt tijd voor mezelf en wat ik wil.

Misschien een mooie titel ; “Tijd voor mezelf”.

De hypofyse

Inmiddels heb ik de hoofdarts in het revalidatiecentrum weer gesproken.

Al het bloedprikken is niet voor niks geweest.
Er is een verandering te zien in de hormoon waarden.

Deze arts denkt dat de hypofyse door de hersenbloeding een “opdonder” heeft gehad.
Iets wat niet veel gebeurd, maar het gebeurd wel.
Niet beschadigd, maar van slag.
De bloeding was 1,5 cm verwijderd van de hypofyse.

Voor diegene die niet weet wat de hypofyse is, even een kleine uitleg :

De hypofyse is een soort erwt van 1cm doorsnee, het is een klier die hormonen afscheid.
Hij ligt middenin het hoofd, net onder de hersenen.

De hormonen die hier worden afgescheiden reguleren o.a. :
Groei
Bloeddruk
Functies voor het geslachtsorgaan voor zowel mannen als vrouwen
Schildklier functie
De omzetting van voedsel in energie (metabolisme)
Water regelgeving in het lichaam
Waterbalans via de controle van de absorptie van water in de nieren
Temperatuurregeling
Pijnbestrijding
Is van invloed op emoties

Zeker weten doet ze het niet, maar het verklaard wel zo’n beetje alles waar ik het afgelopen jaar last van heb gehad en de dingen waar ik nog last van heb.

Goede nieuws is dat het allemaal aan het herstellen is, ik zou dus binnenkort weer “de oude” kunnen zijn. ( Misschien toch nog dat extra gewicht kwijtraken? Ha ha ha )

Yeah !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Voelt goed, liever mankeer ik natuurlijk niets.
Maar te weten dat dit het is en alles waarschijnlijk weer goed komt doet me goed.

Roken

Ik ben zo’n zeurende ex-roker.
Half dan, ik zeur alleen thuis, alle drie mijn kinderen roken.
Ik ga nog gewoon naar het café en vrienden waar gerookt wordt, ik heb er ook eigenlijk geen last van.

Vorig jaar waren ze allemaal even gestopt, maar ik geloof dat de spanning van mijn operatie teveel werd en ze zijn weer begonnen.

Vorig jaar het huis geverfd, tussen de hersenbloeding en operatie door, soort bezigheidstherapie denk ik, ik werd gek van dat wachten op de operatie.
Het meeste heeft H. gedaan, ik kon het helemaal niet.

Lekker schoon, fris huis, wordt nu weer verpest met dat roken.
Mijn kleren stinken.
Ze stinken uit d’r mond.

Zulk soort dingen zeur ik over.

Ik ben nu meer dan een jaar gestopt, ik ga ook niet meer beginnen, maar soms bekruipt me dat gevoel van, “lekker een sigaret”, nog steeds.
24 jaar heb ik gerookt.

Achteraf zelfs blij dat ik gerookt heb.
Ik weet het, dit klinkt stom.

Maar de hersenbloeding, bij mij, komt door een aangeboren afwijking, ik ben geboren met die slechte plekken in mijn aderen, door het roken is het moment van barsten versneld.

Dus hersenbloeding op mijn 46ste.
Daardoor een andere slechte ader ontdekt, die ook op springen stond.
Daar moest ik aan geopereerd worden, vrij zware operatie via een luikje in mijn schedel.
Dat springen kon elk moment gebeuren, maar kon ook over 10 jaar pas plaats vinden.

Maar wat gebeurt er als je zo’n operatie nodig hebt?

Ze kijken naar de levensverwachting van de persoon.

Ben je dus 46, dan heb je nog een heel leven voor je, en kom je in aanmerking voor de operatie.

Had ik nou 66 geweest bijvoorbeeld, dan had ik waarschijnlijk toch over 10 jaar overleden, dus kan je net zo goed die bloeding krijgen, geen operatie dus.

Ik draaide nu al aardig door van 10 maanden wachten met een tijdbom in mijn hoofd.
Ik denk dat je me bij 10 jaar met een tijdbom in mijn hoofd op had kunnen laten sluiten.

Bizar eigenlijk hè.
Roken heeft me in zekere zin gered.

Frustrerend

Vorige week was het weer eens zover, weer ruzie met iemand.
Waar het over ging of met wie is niet belangrijk.
Maar hoe ik me daarna voel is belachelijk.

Een dag later voel ik me echt ziek, last van mijn maag, voel me alsof ik over moet geven, een soort van mega zenuwachtig.

Ik heb geen controle over mijn emoties sinds de hersenbloeding en de operatie en dit is zo frustrerend.

Ik heb niet het gevoel dat ik fout zat, voel me niet schuldig, dus dat is het niet.

Ik vind het wel heel vervelend, vooral omdat hij mijn kant niet wil inzien, maar we zien dingen gewoon anders, dus daar kom je nooit over uit.

Ik wil het gewoon laten gaan, van me af laten glijden.

Iemand zei tegen me: “Wees een steen en laat het van je afketsen”. Deze vond ik wel toepasselijk.

Vroeger was ik zo’n steen, misschien wel eens te hard, maar ik kon onderscheid maken over wat de moeite waard was om me druk over te maken of niet, en daar mezelf op aanpassen. Ik kon het laten gaan of ik stopte het weg. (ook niet goed)

Nu kan ik nog steeds dat onderscheid maken, en ik weet hoe ik zou moeten reageren, maar mijn hoofd en lichaam leiden een eigen leven. Mijn hoofd en lichaam laten het niet gaan.

Ik weet niet wat ik eraan moet doen.

Op revalidatie zeggen ze dat ze het vaak zien, dat het emotionele schild poreus is of beschadigd is, na het meemaken van een hersenbloeding, of andere ingrijpende gebeurtenis, maar volgens mij is bij mij het hele schild weg.

Zo frustrerend.

Overbelast

Gisterenavond eerst maar eens een poosje zitten huilen.

Ik was al moe deze week, van mijn blog maken , en toen kwam mijn dochter ook weer thuis wonen.

Heel de week bezig met lezen, vertalen (want alles is in het Engels), begrijpen en uitvoeren van alles wat ik heb geleerd, om mijn blog in elkaar te krijgen.
En dit vraagt zoveel energie, dat ik eigenlijk niets anders dan dat zou kunnen doen. Maar ja het dagelijkse leven gaat ook gewoon door.

En dan merk ik toch weer eens heel goed, dat het allemaal nog niet in orde is met die hersenen van mij. Ik ben nog niet “de oude”.

Normaal maak je even een goede nacht en dan is alles weer ok, maar nu duurt het waarschijnlijk weer een week of zo, voordat alles weer tot rust gekomen is. Zo frustrerend.

En dan komt mijn dochter ook weer thuis wonen.
Precies op de meest vermoeiende dag van de week, donderdag.
Die dag heb ik zwemmen, fitness en therapie op één dag, in het revalidatiecentrum.
En ik was al moe van het blog maken dus………………… een beetje chagrijnig die dag. Volgende dag zien dat er een beetje orde kwam in al die dozen en een slaapplek creëren, want ik heb geen slaapkamer over.

En dan in de avond, toen ik even lekker alleen was, HUILEN.

Het is me allemaal even teveel. Nog steeds, ik begin weer te huilen nu.

In plaats van dat ik meer rust krijg, wordt het alleen maar drukker.

Het zal zijn reden wel hebben.
Ik weet dat ze me ook zal helpen in huis, het is altijd gezellig om met haar te praten, dus als alle rommel weer is opgeruimd zal het allemaal wel weer meevallen.

En mijn blog , het belangrijkste draait, dus ook die druk neemt af.

Bezig zijn met dit alles, maakt ook dat ik niet aan mezelf werk. Bijna niet geschreven afgelopen week, niet genoeg gevoeld, niet genoeg stilgestaan bij mezelf. Dus ook dat “emmertje” loopt over.

Alle “emmertjes” lopen over.

Ik ben “overbelast”.