Frustrerend

Vorige week was het weer eens zover, weer ruzie met iemand.
Waar het over ging of met wie is niet belangrijk.
Maar hoe ik me daarna voel is belachelijk.

Een dag later voel ik me echt ziek, last van mijn maag, voel me alsof ik over moet geven, een soort van mega zenuwachtig.

Ik heb geen controle over mijn emoties sinds de hersenbloeding en de operatie en dit is zo frustrerend.

Ik heb niet het gevoel dat ik fout zat, voel me niet schuldig, dus dat is het niet.

Ik vind het wel heel vervelend, vooral omdat hij mijn kant niet wil inzien, maar we zien dingen gewoon anders, dus daar kom je nooit over uit.

Ik wil het gewoon laten gaan, van me af laten glijden.

Iemand zei tegen me: “Wees een steen en laat het van je afketsen”. Deze vond ik wel toepasselijk.

Vroeger was ik zo’n steen, misschien wel eens te hard, maar ik kon onderscheid maken over wat de moeite waard was om me druk over te maken of niet, en daar mezelf op aanpassen. Ik kon het laten gaan of ik stopte het weg. (ook niet goed)

Nu kan ik nog steeds dat onderscheid maken, en ik weet hoe ik zou moeten reageren, maar mijn hoofd en lichaam leiden een eigen leven. Mijn hoofd en lichaam laten het niet gaan.

Ik weet niet wat ik eraan moet doen.

Op revalidatie zeggen ze dat ze het vaak zien, dat het emotionele schild poreus is of beschadigd is, na het meemaken van een hersenbloeding, of andere ingrijpende gebeurtenis, maar volgens mij is bij mij het hele schild weg.

Zo frustrerend.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s