Inpakken en wegwezen

Ik wou dat dat kon. Ik ben het zo zat allemaal.

Ik weet dat ik mijn revalidatie eerst af moet maken en dan nog wat meer geld bij elkaar sprokkelen. Maar dan zou het me niks verbazen als ik gewoon een tijdje vertrek.
Als H. tenminste een leven heeft opgebouwd tegen die tijd, Amerika hmm…….

Ik zit niet in het goede leven.

Als ik op straat loop denk ik : “Wat is dit, wat doe ik hier? Ik wil hier niet zijn.”
Het huis waar ik in woon was de keuze van mijn ex en makkelijk voor de kinderen.
Zelfs bij sommige bekenden van me denk ik: “Waarom kennen wij elkaar?”

Maar ja vertrekken…… Het voelt alsof ik dan mijn kinderen in de steek laat en dat ik mijn problemen wil ontlopen. Maar dat is het niet.
Mijn kinderen zijn bijna 17,18 en 24. Ik was 17 toen ik op mezelf woonde en alles zelf moest doen.
Tegenwoordig, met internet en alles, ben je meer in contact met elkaar dan ik vroeger met alleen een huistelefoon was.
Missen zou ik ze wel, vreselijk.
En mijn problemen ben ik mee bezig, door aan mezelf te werken verdwijnen de problemen.

Het voelt alsof mijn leven me tegen houdt om verder te groeien.

Het voelt alsof ik in de verkeerde film zit.

Ik ben zo veranderd, zo mezelf aan het worden, dat het oude leven me niet meer past. Ik ben “nieuw”, maar mijn leven is nog oud. Mijn huidige leven is te beperkt.

“Mezelf aan het worden” staat er in de vorige zin. Zegt eigenlijk al genoeg.

Ik kan nog niet vertrekken, want ik ben nog niet klaar met mezelf.

Eerst Sonja worden en dan kan ik alles wat ik wil denk ik.

Mezelf “aanpakken en dan wegwezen”. Waarheen dat dan ook mag zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s