Ik ben mezelf

“Je bent jezelf niet meer”, “Kijk je uit dat je niet teveel veranderd”, “Blijf je nog wel een beetje jezelf”, dit zijn uitspraken die soms tegen me gezegd worden.
Waarschijnlijk omdat ze zelf niet weten wat ze er mee aan moeten.

“Zo ken ik je weer”, “Ik zie eindelijk weer dingen van hoe je heel vroeger was”, “Dit past helemaal bij hoe ik me je herinner”, dit zijn ook uitspraken die tegen me gezegd worden.
Familie en mensen die mij kennen van heel vroeger ,zeggen dit weer tegen me.

Het feit dat ik anders was, wil niet zeggen dat ik nu mezelf niet ben.

Ja ik ben veranderd;

Ik was een “stoer wijf” die alles zelf wel oploste. En dat oplossen was wegstoppen.
Ik ben een “stoer wijf” die alles zelf wel oplos. Alleen de manier waarop ik alles oplos is veranderd.
Eigenlijk is er dus niet eens zoveel veranderd.

Ik kon niet blijven zoals ik was.

Toen ik depressief werd, was dat voor mij een teken dat ik dingen moest veranderen.
In die 2 jaar depressief zijn, zijn er zoveel dingen naar boven gekomen, waarvan ik dacht dat ik ze “opgelost” had, maar ik had niks opgelost, ik had het alleen maar weggestopt.
Alleen al deze ervaring zegt mij dat ik niet terug kan naar hoe ik was. Ik nam mezelf al die jaren in de maling en moest het bekopen met een depressie van 2 jaar. Daar wil ik niet naar terug.

Dan een hersenbloeding.
Ook door deze ervaring ben ik veranderd. De pijn die ik toen heb gehad, wat het daarna allemaal met me heeft gedaan, daar kan ik niet omheen.

Dan 8 maanden wachten op een zware operatie met een tijdbom in mijn hoofd. Niet wetende of je de operatie haalt zonder 2e hersenbloeding, of dat je de operatie wel doorkomt omdat het zo’n zware operatie is.

Dit alles moet een mens veranderen. Hoe kon dit alles mij niet veranderen?

En ik noem het zelf niet eens veranderen.
Ik noem het groeien.

Weet je wat het is?

Ik ben nog steeds dat “stoere wijf” die zelf alles oplos.
Ik ben alleen gegroeid in het feit dat ik nu emoties voel , gevoeliger ben, spiritueler ben en mezelf beter ken.

Dan huil ik maar wat meer, dan ben ik maar wat zweverig, dan luister ik maar beter naar mezelf, dan probeer ik maar mijn dromen waar te maken.

Nou en?

Ik ben alleen maar een gegroeide uitvoering van mezelf.

Maar ik ben nog steeds mezelf.

Misschien

Zoveel te vertellen, maar ik weet niet waar ik moet beginnen.

Ik maak me een beetje zorgen.
Ik moet waarschijnlijk weer aan het werk over een week of 6, maar ik doe eigenlijk nog geen eens mijn eigen huishouden. Ik heb nog steeds thuiszorg.
Ook deze stopt half juni. Dus alles valt dan samen.

Ik zou denken dat ik eerst mijn eigen leven weer moet kunnen en dan het werk daar bijvoegen.
Maar ik ben bang dat de instanties er anders over denken.

Ook zou ik eigenlijk wel willen veranderen van baan.
Ik ga denk ik brieven schrijven voor open sollicitaties als schrijver.
Als ik het geluk zou hebben om hier werk in te vinden, dan zou ik dat wel “tussendoor” kunnen doen.
Maar ja………..

Ik heb ook heel erg het gevoel dat ik er toe wil doen.
Ik wil iets betekenen.

Ook zou het schrijven een manier zijn om mijn eigen geld te verdienen terwijl ik Amerika ga onderzoeken.

Vandaag met de psycholoog gesproken, die denkt dat ik de juiste beslissing wel zal maken. Ik ben niet iemand die verkeerde beslissingen maak, zegt ze.

Ik zou ook zo graag het onzekere tegemoet willen springen. Altijd doe ik wat verstandig is.
Eén van mijn kinderen zei dat het me het gevoel zal geven dat ik weer leef. En ik denk dat dat precies is wat ik nodig heb.
Mijn leven omgooien om me levend te voelen.
Maar ja, ik wil altijd weer die financiële zekerheid hebben.

Maar wat kan er in het ergste geval nou eigenlijk gebeuren?

Dat niemand me wil als schrijver.
Dat Amerika niks voor mij is.
En dan ben ik weer terug bij hoe het nu is.

Zelfs mijn kinderen zeggen me dat ik moet proberen mijn dromen waar te maken, anders krijg ik er spijt van.
Geweldige kinderen.

Ik vind het allemaal zo eng, maar ik ga het toch maar proberen geloof ik.

De sprong wagen.
Misschien…

Afscheid

Vandaag op controle geweest bij de chirurg, die de clipping van het aneurysma via het schedelluikje heeft gedaan in november vorig jaar.

Alles was goed en alles wat ik “mankeer” hoort erbij.
Ik hoef bij hem niet meer terug te komen.

Het draaierig worden, last van het licht, misselijk worden, vermoeidheid enz. , alles hoort erbij.
Hij dacht alleen wel dat ik het misschien wat intenser heb dan anderen, “omdat ik het zo intens kan beschrijven” zei hij.
En ik moet geduld hebben en de operatie niet onderschatten. Het duurt ongeveer 1,5 jaar tot ik volledig hersteld ben, of kan zeggen wat de restverschijnselen zijn.
Ik mag ook vanaf nu mezelf wat meer gaan belasten, indien nodig, maar hij vond dat ik al goed bezig was.

Ik had ook weer een oude ervaring in een “nieuw jasje” vandaag.
Gemaaid gras, normaal ben ik hier licht allergisch voor, de lucht zorgt dan dat ik ga niesen.
Maar vandaag kwam die lucht voor het eerst sinds de operatie binnen, en dit was zo heftig, dat ik zweverig werd in mijn hoofd.

Maar dit alles maakt me wat emotioneel.

Blij dat het allemaal “normaal” is wat ik voel, blij dat het er allemaal bij hoort.

Maar het is ook een soort afsluiting van dit hoofdstuk.

Afscheid nemen van een man die toch ongeveer een jaar onderdeel is van je leven, dankzij wie je eigenlijk weer een leven hebt, is toch vreemd.
En dit afsluiten confronteert me nog maar weer eens met het feit hoeveel geluk ik heb gehad en hoe dankbaar ik mag zijn dat ik er nog ben en er “niks” aan over heb gehouden.

Ik heb dan ook al een paar traantjes weggepinkt vandaag.
Goed gevoel.

Oude ervaringen opdoen

Met het paasweekend lekker bij mijn ouders geweest.
Die hebben een woonschip/jacht, beetje aan het varen geweest, omgeving gezien.

Even ontspannen, even eruit, even niks doen, was het plan.
En dat is ook gelukt, maar wel met een grote maar.

Alles waar ik voor ging is gelukt, en dat deel heeft ook ontspannen, maar een ander deel was op.

Mijn hoofd moest weer aan alle oude ervaringen wennen.

In de loop van de ochtend gingen we varen, niks bijzonders dacht ik, ik ging in de stuurhut zitten, gezellig beetje rond kijken, genieten van de natuur.
Niet dus……..
Ik werd hartstikke misselijk, en niet zeeziek, niet van slingeren of wat dan ook, maar van alle bewegende beelden die ik had als ik naar buiten keek.
Ik ging even naar een ander vertrek, zonder uitzicht, en daar zakte het weer. Toen ik me weer ok voelde, ging ik weer naar de stuurhut, en toen begon het weer, niet zo hevig als de eerste keer, maar voelde me niet geweldig. Na 2 uur voelde ik me pas weer normaal.
Zo raar, ik vaar al bijna mijn hele leven.
De andere dag had ik nergens geen last meer van.

Diezelfde dag gingen we ook nog wat boodschappen halen.
Een vreemde supermarkt en moest zoeken naar een bepaalde soort kaas. En daar ging ik weer, draaierig, naar gevoel.
Teveel licht, teveel te zien en zoeken. Geen goede combinatie.

Het voelt alsof mijn hersenen overal opnieuw aan moeten wennen.
Het voelt alsof ik teveel impulsen binnen krijg, zodat ik overloop.
Ik dacht dat ik hier overheen was, ik had dit ook in mijn eigen omgeving een poosje geleden, daar heb ik het niet meer.
Maar het is er dus nog steeds.

Woensdag moet ik op controle bij de chirurg, toch eens vragen hoe lang dit duurt.
Misschien heeft het te maken met vermoeidheid, ik ben weer erg moe de laatste tijd.
Daarom ging ik ook lekker naar mijn ouders.

Maar ja, oude ervaringen opdoen, was weer een “nieuwe” ervaring.

Ondergewaardeerd

Ik voel me zwaar ondergewaardeerd vandaag. Of eigenlijk al veel langer.

Altijd moeder en huisvrouw geweest, en dan wordt er wel gezegd dat je je kinderen goed hebt opgevoed, maar dat is het dan wel. Wat er allemaal bij komt kijken , bij het moeder en huisvrouw zijn, wordt al gauw gezien als mijn “plicht”, dus niets om te waarderen.

En dan de afgelopen 4 jaar, toch best een zware periode voor me geweest. Maar het voelt alsof de omgeving vindt dat het nu maar weer eens over moet zijn.

Er zijn mensen die vinden dat ik maar weer aan het werk moet gaan, want ik kan ook een biertje drinken in de kroeg.
Het feit dat ik voor een paar uurtjes weg, daar een paar dagen voor moet boeten, wordt niet over nagedacht. Dit boeten wordt steeds korter, dus voor mij is het vooruitgang.

Een aantal dagen geleden zou ik met mijn kinderen (17,18 en 23) een schema opstellen zodat ze ook mee gaan werken in het huishouden. Dit was niet zo’n groot probleem, maar toen ik in een “waarom” gesprek zei dat ik ze egoïstisch vond, omdat ze alleen maar doen wat zij willen en nooit eens mij kunnen helpen uit zichzelf, toen was het “bingo”. Dat had ik nou net niet mogen zeggen.
Fikse ruzie, met als resultaat geen schema.

En nu doe ik maar hetzelfde als zij, alleen wat ik wil, doe mijn eigen was, niet die van hen, koken gisteren niet gedaan, vandaag zal ik maar wat maken. Maar het weekend ben ik er niet, ik ga weg.
Ik ben het zat, ik voel me net een dienstmeid, en als ik er wat van zeg heb ik het ook weer gedaan.

Ik baal van deze situatie, ik voel me zwaar ondergewaardeerd.
Het zal mijn “plicht” wel weer zijn om voor ze te zorgen, maar volgens mij is het ook mijn “plicht” om ze verantwoordelijkheid bij te brengen, en ervoor te zorgen dat ze voor zichzelf kunnen zorgen.

Ze gaan me eerst maar eens wat meer waarderen, dan ga ik wel weer verder met mijn “plicht”.

Wat wil ik ?

Dit is de vraag die ik mezelf nu constant aan het stellen ben.

En het antwoord is eigenlijk vrij simpel.
Ik wil vrij zijn.

Vrij zijn in de zin van, zijn wie ik ben.

Ik zou willen doen wat in me op komt, indien mogelijk natuurlijk.

Ik wil me niet druk maken over wat anderen over me zouden kunnen denken, of van me zouden vinden.
Ik wil me niet druk maken over of iets wel normaal is.
Ik wil me niet schamen voor iets wat ik wil.
Er is altijd wel iets te verzinnen wat me weerhoud van mezelf te zijn.

Met heel veel dingen ben ik al veranderd, ben ik weer mezelf, maar niet met alles.

Op seks gebied zou ik ook vrij willen zijn, maar dit betekent dat de muur omlaag moet, ik zal mezelf open moeten stellen voor de ander, dit betekent dat ik de ander volledig moet vertrouwen.

Als ik dit doe, kan ik ook mega hard pijn gedaan worden.
En hier zijn we denk ik bij mijn grootste probleem.

Ik kan niet iemand volledig vertrouwen.

Degene verantwoordelijk voor de verkrachting, was iemand die ik volledig vertrouwde.
Ik denk dat zijn verraad van mijn vertrouwen nog erger voor me is dan de verkrachting zelf.

De keuze voor mij is dus;
Niet volledig mezelf zijn, en dus niet echt gelukkig kunnen worden.
Of maar weer de kans lopen om pijn gedaan te worden. Voordeel van deze keus is ,als ik geen pijn gedaan word dan kan ik misschien wel gelukkig zijn.

Dus zou de keuze gemakkelijk moeten zijn.
Maar dat is het nu net niet  , pffffffff

Het is een flinke muur die daar in al die tijd is opgebouwd.

Ik zit vast

Ik zit muurvast met mezelf op het moment.
Het voelt alsof ik verdwaald ben.

Voor een deel gaat het goed met me, ik voel me ook steeds beter, ik voel me ook goed over mezelf.
Dat deel van mij kan ik ook laten meenemen door het leven , en vertrouwen op mezelf , dat het weet wat het doet. Het “go with the flow” idee :)

Maar een deel van mij groeit niet mee.
En dit deel is ook moeilijk voor me om over te praten, maar ik moet wel, ik zit muur vast.
Ik slaap slecht, word steeds moeier, ik voel me versuft, alsof ik zware medicijnen neem.

En dit deel is mijn intieme deel, laten we het maar heel simpel “het seks deel” noemen.
Maar ik weet niet wat ik hier aan moet doen.
Mijn idee over seks is verkeerd, verknipt. Voor mij is seks in principe, iets wat nodig is voor de voortplanting, en iets wat moet gebeuren omdat een man het wil.
Dit is het basis idee in mijn hoofd, wat niet wil zeggen dat ik het niet lekker vind om te doen.

Wat hieraan ten grondslag ligt, ik weet het niet, misschien de christelijke opvoeding, misschien mensen om me heen, ik weet het niet.
En dingen die met me gebeurt zijn, zoals veel te vroeg aan seks beginnen met het verkeerde type jongen, en later een verkrachting, versterken dit verknipte idee alleen maar.
Met H. eigenlijk  voor het eerst van mijn leven pas echt goeie seks gehad, maar toen was ik inmiddels wel 45.

Ik denk dat ik, in de loop der jaren, een soort van muur om me heen heb gebouwd, om mezelf te beschermen. Een muur die nu weg moet. Maar ik weet niet hoe ik hem af moet breken.

Ik weet van binnen heus wel dat ik mag verlangen naar seks, dat ik het lekker mag vinden, dat ik fantasieën mag hebben. Maar het voelt zo verkeerd als ik hier aan toe geef.

Voor mij is seks niet iets wat ik zo maar doe, het moet betekenis hebben, er moeten gevoelens zijn.
Ik denk dat dit deel zich ook altijd het meest verraden voelde als een relatie over ging.
Seks is een soort van laatste onderdeel van mezelf, wat ik aan iemand geef. Als iemand dit krijgt, heeft hij me dus helemaal.
Ik weet dat dit een ouderwetse gedachte is, maar het is wie ik ben, en ik schaam me er ook niet voor.

Eigenlijk moet dit “seks deel” ook mee met de stroom.
Ik moet het loslaten, ervan genieten, me open stellen voor de ander, erop vertrouwen dat ik de goeie keuzes maak.
Mezelf toestaan dat ik gewoon mag genieten van seks, toestaan dat ik mag fantaseren en mag toegeven aan mijn fantasieën, toestaan dat ik mezelf totaal mag geven aan iemand.
Misschien is het laatste wel mijn grootste probleem, als ik mezelf totaal geef, kan ik alleen maar meer pijn gedaan worden.

Ik heb vreselijke moeite om mijn verdediging te laten zakken, en daardoor zit ik nu vast met mezelf.

Maar ik moet wel om weer één geheel persoon te worden.

Hoofdpijn

Laatste paar dagen veel hoofdpijn gehad.

Ik ben erg moe de laatste tijd, teveel met mijn hoofd bezig. Lichamelijk doe ik gewoon netjes wat me geleerd is bij het revalidatiecentrum, en ik moet zeggen dat dat allemaal ook makkelijker gaat, dus we gaan vooruit.

Maar geestelijk heb ik het zwaar, kan ik toch weer merken dat het nog niet helemaal ok is daarboven.

Dit blog opstarten vroeg veel energie van me, en nu ben ik ook alles nog aan het vertalen in het Engels.

Ik ga weer te laat naar bed, het oude patroon sluipt er toch weer in, en ik kan het gewoon niet meer doen op de oude manier.

Hoe vroeg of laat ik ook naar bed ga, ik word op dezelfde tijd wakker, dus te laat naar bed resulteert in korte nachten, die nachten heb ik juist zo hard nodig voor het herstel van mijn hersenen.

Maar ik voel me bijna “normaal” de laatste tijd, en dan sluipen de oude gewoonten er zo makkelijk weer in.

En toch ben ik ook blij met de hoofdpijn.

Ten eerste, omdat ik denk dat de hoofdpijn een “teken” is dat ik het niet goed doe. Dus mijn lichaam waarschuwt me.

En ten tweede, omdat ik weer hoofdpijn kan hebben zonder bang te worden.

Voor dit alles, had ik altijd veel hoofdpijn, ook migraine.

Sinds de hersenbloeding heb ik nog maar zelden hoofdpijn gehad, maar als ik het had werd ik vreselijk bang, ik zat eigenlijk te wachten op het moment dat het zo erg werd dat ik naar het ziekenhuis moest.

Wat natuurlijk niet gebeurde, maar de pijn die ik die dag te verduren heb gehad, is bijna ondragelijk, het is eigenlijk niet te doen. En ik gebruik de woorden “bijna” en “eigenlijk”, omdat ik het toch heb gedaan die dag.

Maar die dag en die pijn heeft me zoveel angst voor hoofdpijn bezorgd, dat ik bijna in paniek raakte als ik hoofdpijn kreeg.

Nu, na meer dan een jaar na de hersenbloeding, kan ik eindelijk weer “gewoon” hoofdpijn hebben.

De hoofdpijn, deze keer , was voor mij weer een stapje vooruit.

Controle of go with the flow?

Eindelijk is het dan zover dat ik voel dat ik over “de controle” moet schrijven.

Ik vond en vind het nog steeds een beetje eng als ik de controle verlies over mijn leven of emoties.
Controle verliezen zag ik als een zwakte.
Dus als dat bij mij gebeurde, betekende dat voor mij “ik ben zwak”.

Maar hoeveel druk zet je door deze gedachte op jezelf?

Eerst over de controle over het leven;

Ik heb inmiddels aan den lijve ondervonden dat je het leven niet kan controleren.
Ik dacht dat ik mezelf goed onder controle had en toen werd ik depressief. Dit was geen controle, dit was alles weg stoppen.
Ik dacht dat ik mijn leven weer redelijk op de rails kreeg en toen kreeg ik een hersenbloeding.
Ik had allang weer aan het werk willen zijn, maar het leven bepaalt dat ik meer tijd nodig heb dan ik gepland had.
Het leven bepaalt in zekere zin zelf.
Ik geloof wel dat je het aan de zijlijn een beetje kan beïnvloeden, maar je kan het zeker niet controleren.

Sommige mensen zeggen dat je zelf alles bepaald , dat je zelf de keuzes maakt die je leven bepalen.
En toch is dit niet helemaal waar.
Ik geloof dat het leven bepaald, en het leven geeft je keuzes, waar je dan een richting uit kan kiezen.

In het Engels hebben ze daar zo’n mooie uitdrukking voor : “Go with the flow”, wat zoiets betekent als “met de stroom meegaan”.
De kunst om te accepteren wat er op je pad komt, ervan te leren, te kiezen welke richting, en dan van al het moois genieten wat het leven je te bieden heeft.

Deze kunst zou ik wel willen beheersen, maar dat is zo moeilijk voor iemand die alles altijd onder controle wilde hebben.
Ik doe mijn best, en tot nu toe voelt het goed.

En dan de controle over mijn emoties;

En bij mijzelf heb ik het dan hoofdzakelijk over het huilen.
Zo zwak vond/vind ik het van mezelf , als ik met een ruzie weer ga huilen.

Veel mensen, vooral mannen, denken dat ik dan ga huilen om mijn zin te krijgen.
En ik weet dat er vrouwen zijn die dat doen, en ik weet dat er mannen zijn die daar intrappen.

Maar zo ben ik niet.

Vroeger, toen ik zes was, heb ik veel gehuild als mijn ouders me zondag naar het schippersinternaat brachten.
Waarom en wat voor gevoelens dat bij me opriep, herinner ik me niet meer.
Wat ik me wel herinner , is dat mijn vader tegen me zei: “Als je volgende week weer zo huilt, dan komen we je vrijdag niet ophalen voor het weekend”.
Daarna heb ik dus eigenlijk nooit meer echt gehuild.

En nou niet gelijk gaan oordelen over de verkeerde aanpak van mijn vader.
Elke keer als ze mij op het internaat gebracht hadden zaten mijn ouders, vol van verdriet in de auto terug naar het schip.
Mijn moeder ging kapot aan mijn gehuil.
Later hoorde ik zelfs dat ze aan de wal wilde gaan wonen voor mij. Iets wat niet zo makkelijk ging in die tijd, 40 jaar geleden.
Dus mijn vader gebruikte het laatste middel, niets anders hielp, zodat het voor hen gemakkelijker werd, ze konden niet goed omgaan met het verdriet.
Hij dacht hierna ook dat ik hen wilde manipuleren met mijn gedrag, omdat ik stopte met huilen hierna. Ik geloof niet dat dit waar was, maar kan het me niet meer herinneren.

Maar ik denk wel dat hier al de basis ligt van dat het fout is voor mij om te huilen.
Ik was altijd stoer, huilen deed ik niet.

Ik heb de laatste 4 jaar vreselijk gehuild, alsof alles van al die jaren er eindelijk uitkomt.
Ik weet dat het me goed doet, maar ik voel me er nog steeds niet comfortabel bij.

Laatst zei iemand tegen me: “Heb je er wel eens over nagedacht, dat huilen misschien wel een teken van kracht kan zijn? “
En nee, hier had ik nog nooit aan gedacht.
Zij zag het als kracht, omdat je zo sterk bent dat je je emoties durft te tonen.

Deze gedachte probeer ik nu aan te wennen.

Het is namelijk veel makkelijker voor jezelf als je mee stroomt en er mee om leert gaan, dan er steeds tegen te vechten.
Het is namelijk helemaal niet erg om te voelen.
Het is namelijk helemaal niet erg om wat minder druk op jezelf te zetten.
Het is namelijk helemaal niet erg om de controle te laten gaan.

“Go with the flow”

Tijd voor mezelf

Ik weet nog niet waar ik het over ga hebben vandaag.
De titel ontbreekt nog , nu ik begin te schrijven.

Ik voel me best “normaal” , de laatste tijd heb ik meer van die “ik voel me normaal” dagen.
Alleen erg moe, en veel aan het denken over wat er moet veranderen.
Sommige dingen zijn gewoon teveel voor me.

Zo zou er eigenlijk 1 hond weg moeten, ik heb 2 Duitse herders, beiden trekken ze wat aan de riem.
Ze doen nu alles op het balkon, wat ik dan weer schoon maak, maar uitgelaten worden gebeurt maar zelden. Het is me gewoon teveel, te zwaar.
Maar doe maar eens een hond weg, alleen de gedachte al, maar het zou beter zijn voor de hond en voor mij.

Met de kinderen/ volwassenen heb ik ook al gesproken dat er het een en ander gaat veranderen.
In plaats van leven in een hotel met mama als dienstmeid, gaat het nu samenwonen van 4 volwassenen worden.
Ik ben het zat , ja ik ben hun moeder, ja ik moet voor ze zorgen, maar tot welke leeftijd?
Ja op iedere leeftijd, maar er is een grens, en ik denk dat ik die bereikt heb.
Toen ik 17 was , woonde ik op mezelf en moest ik voor mezelf zorgen.
Dus……. Ze gaan ook maar eens koken, schoonmaken, wassen enz.

Ze moeten ook voor zichzelf kunnen zorgen.
Hierin heb ik gefaald tot nu toe.

Ik ben een moeder met basis regels, ik ben voor het leven ontdekken.
Ik denk dat ik een “makkelijke” moeder ben, vergeleken met anderen.
Zolang ze eerlijk zijn en zeggen waar ze uithangen, kunnen ze ver gaan.
Zolang mogelijk “kind” zijn, dat serieuze volwassen gedoe duurt nog lang zat.
Wel praten we over hoe ik erover denk en waarom, en waarom zij iets doen en hoe zij er over denken.

En tot nu toe heeft dat geweldige kinderen opgeleverd, elk zichzelf, een eigen individu, geen kloon van de ouders. Met elk een duidelijke mening. En zo hoort het ook vind ik.

Maar voor zichzelf kunnen zorgen? Niet echt.
Verantwoording dragen? Niet echt.

Ik heb een hekel aan schema’s en plannen.
Maar het gaat toch gebeuren, ik moet meer rust krijgen.

Het wordt tijd voor mezelf en wat ik wil.

Misschien een mooie titel ; “Tijd voor mezelf”.