Planning

Ik moet een planning maken.

Dit heb ik al een keer gedaan, toen ging het over wat ik allemaal moest doen op een dag.

Nu moet ik een planning maken met daarin wat goed voor me is, om de een of andere reden geeft een planning mezelf toestemming om iets te doen voor mezelf, dan mag het van mezelf.

Plannen en planning zijn voor mij in principe synoniem aan sleur.

Ik hou niet van elke dag en altijd maar weer hetzelfde doen. Ik voel me dan levenloos, nutteloos, saai.

Er is ook niets wat lang mijn aandacht houdt. Zodra ik het door heb ga ik verder. Uitdaging is dan over. Ik ben ook in heel veel dingen goed, maar niet goed genoeg, want dan gaat de spanning er al weer af.

Misschien ben ik wel rusteloos.

Misschien ook dat mijn leven daarom bestaat uit dingen die ik moet doen en de resterende tijd voor mezelf gun. Ben ik in ieder geval bezig.

Vandaag bedacht ik me dat een planning misschien ook wel rust kan brengen. Ik wilde vandaag aan het eind van de middag weg, dus gepland, en daardoor het eten al klaar gezet, zodat ik het alleen maar aan hoefde te zetten als ik thuis kwam. Bracht wel rust toen ik eenmaal weg was.

Ik denk dat het de uitdaging van geen planning hebben is.

Als ik geen planning heb en toch alles voor elkaar krijg, ben ik trots op mezelf, dat ik het toch weer geflikt heb allemaal.
Als ik dingen onthouden heb zonder agenda voelt dat goed, zeker nu is dat steeds een bewijs van dat alles nog werkt, ” ik heb er niks aan overgehouden.”

Maar door wat ik doe sta ik eigenlijk altijd onder spanning. Ik zet druk op mezelf. Laat expres mijn hoofd steeds werken. En ik neem geen tijd om voor mezelf dingen te doen, goed zijn voor mezelf.

Dit laatste probeer en doe ik wel steeds meer. En de planning voor mezelf werkt ook op een manier dat ik het mezelf dan gun, of goed vind om voor mezelf te kiezen.

Nu moet ik het alleen nog op gaan schrijven, nu onthoud ik de planning, dus weer spanning.

Rust………… dat is waar het allemaal om draait.

Misschien zit ik wel in een sleur en moet ik die juist doorbreken met een planning voor mezelf.
Niet met wat ik moet doen, maar met wat ik wil doen voor mezelf.

Hmm…………………

Advertenties

Het water

Ik heb wat met water.

Ja pfffff je bent geboren en getogen op en met het water. Ja dat weet ik ,maar dat is het niet.

Vroeger had ik heel lang dezelfde droom; ik was aan het boenen, gleed uit en viel in het water , kopje onder. Of ik verdronk of niet wist ik nooit, want op dat moment werd ik altijd wakker. Jaren heb ik dit gedroomd. Totdat dit echt gebeurde, precies zoals ik had gedroomd.
Mijn vader zat gelukkig in de roeiboot waar ik naast viel, deed een greep in het water en had me te pakken.

En nu………

Eerst nog even naar toen ik depressief was. Hypnose deed ik toen, zelfhypnose en onder begeleiding. Ik moest op een zekere dag de verkrachting verwerken, en waar zat ik met al m’n gevoelens, juist onder water. In een grot, ik liep in een soort van grot in een luchtbel onder water.

De dag dat ik dit “verwerkt” had, ik weet niet of je dit wel echt helemaal verwerkt. Maar laten we zeggen de dag dat ik bereid was het los te laten, was ik ineens in een zwembad, een soort van waterwervel tilde me boven het water, draaide me rond en “reinigde” me van alles.

Als ik in mijn hypnose ergens niet wilde kijken of iets niet wilde zien, dan stond daar altijd een muur, zo hoog als ik, waar water overheen stroomde.

Ook had ik een soort vrouw in een vijver die me van alles liet zien of aanwijzingen gaf.

En in het “echte” leven………

Ik vind water geweldig, ben gefascineerd door alles wat erin leeft, heb bijna heel mijn leven al een aquarium.
Alles is zo mooi in het water, wel eens op gelet hoe prachtig een persoon onder water is? Ha ha ha
Alles wordt “gewichtloos” , zo apart. Het andere soort geluid onder water, geweldig. Zwemmen vind ik heerlijk, het zwemmen dan, niet spelen, spetteren, onder water duwen enz. , .
Waterskiën vond ik altijd geweldig, kanoën, ach wel meer dingen.

Maar…………… eigenlijk ben ik als de dood voor water
Bang voor het onder water gaan, ik loop vol door mijn neus, zo voelt het.

En nu met revalidatie heb ik weer zo’n intense ervaring met water gehad.
Je gaat gewoon drijven en moet huilen als een klein kind. Alleen maar omdat ik verplicht moest ontspannen.

Het water………….

Ergotherapeut

Mijn ergotherapeut zou een andere benaming moeten krijgen, het zou meer mental coach of zo moeten zijn. Misschien een carrière switch Marloes?

Zij weet mijn punten te activeren , ik denk dat ik een andere patiënt voor haar ben dan andere patiënten. Whahahaha, hoor mij, ik heb niet echt beperkingen, maar toch ben ik beperkt.

Ik ben een woordenzever. Ik denk niet eens dat dat woord bestaat.

Je kan tegen mij heel veel vertellen, ik luister, soms lijkt het zelfs alsof ik het niet allemaal mee krijg, en dan later komen alle woorden langs. Dit kan dezelfde dag zijn of dagen later. Ik denk zelfs dat ik dit doe tot op zekere hoogte met iemands uitdrukking en houding. Misschien is het wel analyseren wat ik doe , ha ha ha.

Maar met wat iemand tegen me zegt, heb ik dat heel erg. Ik weet dat ik dit doe, maar ik doe dit niet bewust.

En de ene mens heeft deze werking veel meer op me dan de ander.

En Marloes is er zo een, alles wat ze zegt passeert de revue, en dan doe ik eigenlijk niet veel bijzonders, ik denk gewoon terug aan wat ze zei en wat we besproken hebben, wat ik antwoordde, en dan opeens komen er woorden uit, waar ik vervolgens over verder moet denken.

Soms word ik zelfs boos over hoe ze deed of over wat ze zei, maar dat is allemaal goed.

En ik denk dat ik anders reageer dan anderen. Ik kan niet zomaar iets doen omdat iemand dat zegt, ook al heeft diegene ervoor geleerd. Ik moet het waarom begrijpen en een reden hebben om iets te doen. En als ik dan raad opvolg zonder erover na te denken, dan denk ik wel weer na over het resultaat.

Misschien is dat wel waarom ze me altijd weer weet te activeren, ze is de enige die me echt “opdrachten” geeft, dus moet ik wel nadenken over alles.
Niet dat ik de opdrachten uitvoer zoals ze zou willen geloof ik, ik doe het op mijn manier denk ik.

Toch is er iets wat Marloes met me doet, iets waardoor ze me activeert, en ik ben haar hier zeer dankbaar voor.

Mijn mental coach.

Geloven in mezelf

Weet je hoe moeilijk dat is op het moment?

Altijd al vrij onzeker geweest, en de afgelopen jaren hebben dat niet minder gemaakt.

Aan het eind zullen de afgelopen jaren het alleen maar beter gemaakt hebben, maar zit nu nog in een heel proces.

Eerst zit je 2 jaar in een depressie, dat voelt alsof je hoofd je in de steek laat.

Dan denk je dat je daar doorheen bent en weer op kan gaan bouwen en leven, krijg je een hersenbloeding. Je hoort dan direct de andere dag dat er nog een ader niet goed is en dat deze geopereerd moet worden via mijn schedel.

Dus nu laat mijn lichaam me in de steek.

Wat is er dan nog over?

Zit je daar met al je pijn, verdriet en gedachten, in een lichaam dat niet wil en als de dood voor het weer depressief worden. Want na de hersenbloeding heb ik 8 maanden moeten wachten op de operatie, maar wel met het gevoel dat je een tijdbom in je hoofd hebt. Nou dan draai je aardig door.

De tranen vloeien weer hevig, dus het is goed dat ik hier over praat.

Wat is er dan nog om in te geloven? Alles laat me in de steek.

Dan is alles achter de rug, geluk dat ik er niks aan over heb gehouden, en dan gaat het herstel zo tergend langzaam.

Waar moet ik dan nog in geloven?

Nou in MEZELF

Ik leef een beetje met het idee, dat alles wat er in je leven gebeurt, een reden heeft. Die reden zie je niet direct, meestal veel later kom je er achter. Dan krijg je zo’n “puzzel compleet” idee, het gevoel dat eindelijk dat laatste stukje op zijn plaats valt.

Ik denk dat alles heeft moeten gebeuren omdat ik niet in mijn leven zat, ik was niet mezelf , ik was niet echt gelukkig.

De depressie was nodig om mijn gedachte de andere kant op te krijgen, uit een huwelijk te stappen dat niet goed was. Uit een Sonja stappen die ik niet was.

Misschien zelfs wel nodig om dit waar ik nu in zit , aan te kunnen.

Misschien was ik na de depressie wel weer teveel aan het veranderen in de oude ik en was daarom de hersenbloeding nodig. Ik moest stoppen met wat ik aan het doen was.

Maar een leukere reden vind ik, dat misschien de hersenbloeding wel nodig was om de andere ader te ontdekken. En om helemaal een nieuwe start te kunnen maken, lichamelijk en geestelijk.

En het herstel, ik denk dat dat zo langzaam gaat, omdat ik tijd nodig heb voor de rest.

Anders krijg ik weer de neiging om terug te vallen, nu word ik tegengehouden door mezelf om aan mezelf te werken.

Dus……. Heeft alles me wel in de steek gelaten?

Misschien weet “mijn ik” wel donders goed waar ik mee bezig is, en is het juist het enige waar je echt op kunt vertrouwen of op zou moeten vertrouwen.

Het kan natuurlijk allemaal onzin zijn wat ik denk, maar is dat belangrijk?

Ik moet altijd ergens een reden voor hebben, alles wat gebeurt of wat ik doe moet een reden hebben.

Deze manier van kijken naar dingen, denken over dingen heeft me tot nu toe door alles heen geholpen. En vaak is er een reden, alleen de meeste mensen denken daar niet over na.

Iedereen is anders, en dit ben ik.

Ik en “mijn rare hoofd” .

En deze opmerking is niet minderwaardig praten over mezelf. Ik weet dat ik een andere manier van denken heb dan anderen. Er zullen er veel meer zijn, maar ik kom ze niet veel tegen. Of ze praten er ook niet over, net zoals ik nooit deed.

Dus het geloven in mezelf……….

Ik denk dat ik alle reden heb om te geloven in mezelf. Maar omdat ik dat nooit echt gedaan heb, is het niet zo makkelijk voor me en heb ik nog wat meer “ervaringen” nodig.

En “mijn ik” zal wel weten wat de volgende ervaring zal zijn.

Mooie gedachte toch? Dat je kan geloven in jezelf, dat “het” wel weet wat “het” aan het doen is.

“Het” zou een naam moeten hebben, misschien wel Sonja.

One night stand part 2

Ik denk dat ik weet wat het nut was van de bijna one night stand.

Ik ga dan lopen malen, denken “waarom deed ik dat, zoiets doen is niks voor mij, waarom deed ik dat?” , en dan na een dag of 3, dan komt het eruit. Ik zou willen dat dat sneller gaat, maar dat is weer een ander A4 tje.

Maar ik denk dat het allemaal met het geloven in mezelf te maken heeft. Het vertrouwen krijgen in mezelf.

Weten dat ik bepaal wat er met me gebeurt , wanneer en door wie.
Klinkt allemaal zo makkelijk, je zegt toch gewoon “nee”, en dan gebeurt het niet. Maar zo makkelijk was dat nooit voor mij.

20 jaar in een huwelijk gezeten waarbij ik niet echt werd gedwongen tot seks, maar als ik “nee” zei, of niet zo’n zin had , dan werd hij boos of chagrijnig. Dus dan ,om de vrede te bewaren, doe je het maar. Wat dan weer voelt als een verplichting en iets waar je niks over te zeggen hebt.

Voor deze 20 jaar zit een verkrachting, die ik niet goed verwerkt had, dus dat maakte mij ook niet helemaal ok in een relatie.

H. is de eerste die mij behandeld zoals het hoort. Nee is nee, en er is geen eens discussie of een slecht woord over. Deze manier van mij behandelen heeft als gevolg dat ik veel meer seks wil. Laat mijn ex het maar niet horen , ha ha ha.

Voor mijn ex was het, als de seks goed is, is de relatie ook goed. Voor mij moet de relatie goed zijn en dan komt de rest vanzelf.

En alles heeft ook te maken met het aantrekken van bepaalde mannen denk ik.

Misschien trok ik wel de “verkeerde” mannen aan, of “dat soort man” , gewoon omdat ik niet genoeg in mezelf geloofde.

Ook dat was anders deze keer, het was een andere soort man, de one night stand man was anders, H. is ook een ander soort man.

Ik denk dat dit deel van het geloven in mezelf, het geloven dat ik goede keuzes maak, ook onderdeel was van de one night stand ervaring.

Weten dat mijn keuzes zijn veranderd omdat ik zelf ben veranderd. Ik moet huilen nu. Teken dat ik op het goede spoor zit met mijn gedachte.

Mijn kader

Iemand zei gisteren tegen me dat ik misschien eens meer buiten “mijn kader” moet treden. (Misschien was ik daar al aan begonnen met mijn bijna one night stand, ha ha ha )

Maar wat is “mijn kader”.

Mijn kader is mijn veilige leven, mijn geregelde leven.

Heel mijn leven doe ik eerst dingen die moeten, en de tijd die over is, is voor mezelf. Dan mag ik pas leuke dingen doen, als al de “moet dingen” zijn gedaan.
En dan moet ik nu alles omdraaien, eerst mezelf en dan wat moet.

En wat krijgen we dan? Een overgangsfase LOL

Wat ik heel de dag aan het doen ben nu is, iets wat ik moet doen en dan weer een A4 tje vol schrijven. En leuk dat ik het vind !!!!!!!!!

Mijn hoofd draait op volle toeren, tot dat het instort natuurlijk, maar dat zien we dan wel. Ik barst van de inspiratie, ik denk dat ik over elk onderwerp wel wat kan bedenken.
Sommige zullen het “creatief” noemen, ik noem het “mijn rare hoofd”.

Stap eens buiten je kader zegt ze dan……..

Geweldig mens trouwens, op de een of andere manier weet ze me altijd weer te triggeren. Ik weet wel dat ze daar voor geleerd heeft, maar toch, het voelt goed, er is een soort klik.

Maar alles wat ik de laatste jaren aan het doen ben is eigenlijk al buiten mijn kader.

Depressief geweest……………….. behoorlijk buiten mijn kader, depressief , therapeuten en alles wat daarbij hoorde was voor “softies”, niet voor mij, ik loste alles zelf wel op.

Bij mijn man weg……………… behoorlijk buiten mijn kader. Voor mezelf gekozen, behoorlijk buiten mijn kader.

Allemaal papieren gehaald, in record tempo denk ik, maar daardoor wel een baan. Behoorlijk buiten mijn kader, 20 jaar huisvrouw en moeder geweest. Nooit echt voor mezelf gezorgd.

Al meer dan een jaar ziek, niet dat ik dit zelf kon kiezen, maar behoorlijk buiten mijn kader, ik was nooit ziek en als ik wel ziek was ging ik gewoon door. Nu staat de rem erop. En het moeilijkste is om die er gereduceerd op te houden, anders gaat het weer fout.

Misschien dat ik het moet verdelen in mijn interne en externe kader.

Alles tot nu toe is mijn externe kader. De buiten grenzen van mezelf. Alles om me heen. Het begin. Vanaf nu , (of vanaf de bijna one night stand ha ha ha) , is mijn interne kader.

“Mijn kader” hmm………….

One night stand

Ik had er bijna 1 , afgelopen weekend.

Geen seks geweest, maar ik heb een gezellige nacht gehad en veel gelachen. Ik geloof dat het idee er wel een beetje was, maar kon het toch niet.

En dan loop ik nu te denken, waarom bijna, waarom niet alles gedaan.
Maar tegelijkertijd voel ik afkeuring van mijn eigen gedachte.

Een “one night stand” was niks voor mij, dat was voor “hoeren”. Maar waarom eigenlijk? Wat is er zo mis mee?

Hij was zeer duidelijk, al voor dat hij bij me in huis kwam. En ik, het was een interessante ,leuke , gezellige kerel, zou mijn type kunnen zijn, maar ben niet echt op zoek nu. Maar aan de andere kant heeft het ook wel weer wat. Een vreemde , aantrekkelijke kerel die wat in mij ziet, even dan.

We waren allebei wel vrij duidelijk. Hij zei dat ie op zoek was naar seks, en ik zei dat hij dat kon vergeten. En toch eindigde we samen in 1 bed.

Ik geloof dat het voor hem ook “vreemd “ was, niet wat ie gewend was met vrouwen.

Ervaring rijker, misschien dat daar mijn probleem zit. Geen ervaring met het leven, niet genoeg leuke ervaring met het leven.

Al heel jong “vaste verkering”, meestal de verkeerde types, niet echt de vrijheid gehad of genomen om het leven te ervaren. Ik wilde dat er iemand van me hield, bij iemand horen. Nooit echt alleen geweest en genoten en gedaan wat mogelijk was. Hoop verkeerde dingen meegemaakt, verkeerde ervaringen opgedaan, verkeerde ervaringen aan me opgedrongen.

En nu ben ik 46 en zou toch eigenlijk wel eens de ware tegen willen komen, maar misschien moet ik eerst mezelf maar eens tegenkomen, mezelf ontdekken, dingen doen. Om dan te kunnen zeggen wat ik eigenlijk zoek. En als het niet bestaat, moet ik alleen kunnen zijn. En dan heb ik misschien wel meer one night stands nodig. LOL En misschien heb ik hem al gevonden.

Een partner moet niet geven wat je jezelf niet kan geven.

Een partner moet alles alleen maar aanvullen en XL maken. Eerst moet je zelf in “balans” zijn, je goed voelen over jezelf.

Eerst iemand worden, en daar iemand bij vinden. Niet iemand zoeken en je vervolgens aanpassen zodat je iemand wordt.

Eigenlijk ben ik best trots op mezelf dat ik er bijna 1 heb gehad. Ha ha ha